41 kişilik dans

aylar sonra, bir anda burdaki hesabıma girmeme neden olan film. az önce izledim malum platformda. söyleyecek çok şey var aslında,

- film derin bir hikaye akışı sunmadı bana kalırsa, aksine, 1.30 saatlik kısa zaman diliminde olay akışındaki boşlukları senin doldurmanı bekliyor. mesele bu değil, bu kısmı geçiyorum.
- ya abi insanlık nasıl bu kadar korkunç ve tiksindirici olabilir aklım almıyor. 42 kişilik ekibimizin bir arada geçirdiği bütün vakit boyunca herkes kendinden bir şeyler bulabiliyor sekanslarda; o kapıdan girerken bıraktığın toplumsal reddin omuzlarındaki baskısı ve onun yarattığı utanç, kendin olabilmenin özgürlüğü, yalnız olmadığını bilmek.. filmin sonu aklıma geldikçe boğazım düğümleniyor aww
- peki ıgnacio ve eva .. son zamanlarda izlediğim ve aralarındaki kimyayı inanılmaz iyi bulduğum gay couple’ımız. bu kadar mı birbirlerini tamamlar bir ikili, bu kadar mı yakışırlar off..

burayı daha fazla venting’e çevirmeden kaçayım ben, sinirden ve üzüntüden .. neyse