durduk yere gelen ağlama krizi

şu aralar yaşadığım durum. kanepede uzanırken aniden gözlerim doluyor. tavana bakıp hüngür hüngür ağlıyorum. sanki yıllardır bunu beklemişim gibi.

edit: ki normalde öyle ağlak birisi asla değilimdir.
keşke bana da gelse de bende ağlasam. ağlamayınca üzerinde gerilim olduğu gibi devam ediyor, ağlayınca rahatlıyor insan.
ardından kahkaha krizine dönüşmüyorsa gayet normaldir.
mesela ben hiç sevmememe rağmen babaannemin cenazesinde durduk yere ağlama krizine girmiştim. hatta halam torunları arasında en çok danstes ağladı diye takdir etmişti beni. herkesin gözü üzerimdeydi. resmen cenazenin en çok konuşulan ismi olmuştum. amcamın çocukları da çatlamışlardı kıskançlıktan.
psikoloğuma bu olayı anlattığımda gayet normal içini dökmen falan demişti ama sonra kahkaha krizine girdim deyince hızlı hızlı notlar almaya başlamıştı yine. bazen böyle şeytan görmüş gibi bakıp hızlı hızlı notlar alıyor terapide.