evde yalnızken kendinden başka herkesin çılgınca eğlendiğini düşünmek

yok yere kapılan geçersiz sanrılardan biridir. sanki tüm dünya sen evde yalnız başına otururken senden habersiz buluşup gecelere akmaktadır. o bardan bu bara giderler, o sahilden bu sahile gezerler, sen de mal gibi oturursun evde tek başına. oysa gerçek bambaşkadır. herkes yalnızdır. herkes birbirinden nefret eder ve herkes birbirinin mutluluğunu, hayatını kıskanır. bir kere insanlar işten güçten fırsat bulup eğlenmeye vakit ayıramıyor. dokuz saat çalışıp, yorgun argın bir şekilde kalabalığın içinde eve dönüyorsun, yemek yiyeyim, dinleneyim derken gece oluyor. sabah yine işe gitmek için erken kalkacaksın. bu yüzden yatman gerekiyor, bu döngü de böylece devam ediyor.
bazen “şu an kaç kişi sevişiyor acaba?” diye sorduğum doğrudur.
(bkz: amelie)