sevgiliye şiir yazmak

yaptığım eylemdir. gönlünü kazanmak için değildi, aramızdaki bağı ya da çözülecek olmamızın endişesini benzetmeler yoluyla sözcüklere dökme isteğiyle yazmıştım hepsini. paylaşma konusunda hata ettim yalnızca. ne garip, yaşadığımız her şey özel kalmalı. paylaşmak onların anlamını öldürüyor.

benim için, aramızdaki hisleri tarif etme yoluna giderek şiirler yazmak bir sevme şekli değildi, hayır. sevmek bu değil. yapım gereği ona karşı duyduğum her şeyi ancak bu şekilde ifade edebiliyordum ona ama bunun boş bir çaba olduğunu ve yazdıklarımın onun için bir anlam ifade etmediğini işittiğimde ondan, herkesi kendim gibi görmemem gerektiğini idrak etmiştim. şiirlerime değecek birini bulmam güç. şiirin gücünü anlayamayan insanlarla vakit geçirmek sadece eğlenceli. onlarla kurulan ilişki eğlenceden öteye gidemiyor. derin bir şeyler yaşayabileceğiniz çok fazla kişi bulamazsınız zaten. bugüne kadar tanıştığım kişiler yüzeysel insanlardı. acı duymayı bilmedikleri için hayattan zevk alıyorlardı. mutlu olmaktan çok mutlu görünmeyi seviyorlardı. derin şeyler yaşayamayan her insan yüzeyseldir, fark etmişsinizdir.

en iyisi sevgiliye şiirler yazmak fakat ona bunlardan hiç bahsetmemek. sevgili gider ancak şiirler kalır.
birkaç denemem oldu ve evet paylaştığın zaman da büyüsü kaçıyor sanki. hele bir de istediğin tepki gelmeyince karşıdan. paylaşım sonrası romantik bir öpücük falan bekliyorsun ya da gözlerine uzun uzadıya bakmasını. yok olmuyor. sonra ben de odunlaşıyorum işte zamanla bıraktım bu işleri.