sıradanlaşan ölümler

bazen, bir yere cenazeler uğrayınca ardı arkası kesilmiyor. öyle ki ölüme dair bilindik duygular, artık hissedilemez hâle geliyor. sıradanlaşan her ölümle, boynunu vurduğumuz her duygu aynı toprağa koyun koyuna gömülüyor adeta. bu durumu pandemide çok net bir şekilde yaşıyoruz. yayınlanan tablodaki her bir rakamın 10 gün önce duygularını sınırsızca yaşayanları temsil ettiğini algılayamıyoruz bile.
gerçekten de ölümün sıradanlaştığı günler yaşıyoruz.
şehitler, kazalar, intiharlar, pandemi, nefret ve kadın cinayetleri derken nereye baksan yitip giden hayatlar, arkasında bıraktıklarının üzüntüleri.
polisin yanlışlıkla(!) öldürdüğü insanlar özellikle toplumca kanıksanmış ve sıradanlaşmış durumda.