play dead

müthiş bir introsu olan björk şaheseri.



darling...
stop confusing me
with your wishful thinking.
hopeful embraces,
don't you understand?
i have to go through this,
i belong to care where no-one cares,
and no-one loves.
no light no air to live in,
a place called hate,
the city of death.
i play dead,
it stops the hurting.
i play dead,
and the hurt stops.
its sometimes just like sleeping,
curling up inside my private tortures.
i nestle into pain,
hug suffering, caress every nerve.

i play dead,
it stops the hurting.
"ben iyi unutmuştum bunu, bok vardı hatırlayacak" dedirten şarkıdır.
bu kadında tuhaf bir enerji var, farklı bir dünyadan sanki. bu şarkı ne kadar tuhaf hissettiriyor, bu sözler...
björk'ün en güzel şarkılarından biridir. ironik olarak, en az sevdiğim albümü olan ilk albümü "debut' ta bulunur ve albümü kapatır.