kronikleşmiş yanlış insanla sınanma hissiyatı

hayal ettiğin kişiye yaklaştıkça, aslında asıl anlamından uzaklaştığını görüp vazgeçme durumu; insanlarda aradığını bulamama; düşündüğün şeye baktığında seni hak etmediğini dahası hak etmeyi bilmediğini fark etme hissiyatıdır.

doğru insanı bulamama zamanla kronikleşmiş bir hal alabilmekte, sonradan fark ettiğinde ise insan, kendini sürekli olarak yeni birine anlatıp yorulduğuyla kaldığını anlıyor olabilmekte. bir şeylerin gerçekleşmesi için zemin hazırlayıp sonunda olamayacağını görmenin belki de insana yığdığı en ağır yük.
prense dönüştürmek amacıyla kurbağaları öpmekten başka çaremiz olmadığının ispatı. çünkü; öpmekle dudak aşınmaz
e o insan hep mi yanlış olur
(bkz: ölünesi başlıklar)

dünya hep bozuktu, bir sen doğruydun, bu sistem hep sana tuzaktı, seni yaşatan ümitleri bir bir çaldı kötü insanlar, gerçeğe dönüşemeyen vaatler dört bir kenarında takılı kaldı vb. cümleler kurarak bu insanların polyannacılığı desteklenebilir. hatta kronik işsizlik de bütün bunlardandır, öyle bilip yaklaşınız.