the godfather

sinema tarihinin en çarpıcı, en leziz, en başarılı filmlerinden biridir. devam filmleri genellikle ilk filmin gölgesinde kalırken ikinci filmin birinciyi geçtiği tek filmdir ayrıca. öyküsü, senaryosu, muhteşem müzikleriyle ölümsüz bir başyapıt. cumartesi gecesi mutlaka bir film izleme geleneğimin bu geceki konuğu the godfather. insan sihirli bir tünelden geçip filmin içine girmek istiyor. tabi bu arada adını anmadan geçemeyeceğim marlon brando ve al pacino büyüksünüz ve önünüzde saygıyla eğiliyorum.
al pacino'nun şu filmdeki karizması beni öldürmüştür. bir insan nasıl bu kadar yakışıklı olabilir ya, bebeğim. zaten şimdi bile çok tatlı.

serinin sadece ilk filmini izledim. çok da karışık olmayan konusunu işleyiş şekliyle ve oyuncularıyla diğer filmlerden sıyrılıyor sanırım. yoksa bu kadar hayranlık başka neyle açıklanabilir? müzikleri de efsaneleşmiş zaten.

--- spoiler ---

michael'in restoranda iki adamı indirme sahnesi ise hayatımda izlediğim en gerilim dolu, etkileyici sahnelerden biriydi. michael'in tedirginliğini saklama çabasını bize hissettirişi hala zihnimde.

--- spoiler ---
the godfather gecesi yapıcaz deyip ilk filmde uyuya kalan arkadaş grubum var. 6 parçaya falan bölüp the godfather haftası yapılması daha mantıklı olabilir.