matthias ve maxime

kanadalı yönetmen xavier dolan’ın son filmi. bu sene cannes film festivalinin ana yarışma kısmına da dahil edilmişti diye biliyorum. bu akşam kadıköy sinemasında izledim. bence yönetmenin şu ana kadarki en iyi işi. “tom çiftlikte” filmini de beğenmiştim ben. 30’una yaklaşan yönetmen yeni bir dil kullanımına gitmiş görünüyor, ki bu güzel.

özetle; film yakın iki arkadaşın bir kısa film için öpüşmeleri sonrasındaki duygu durumlarına odaklanıyor. bu film öncesinde de varolan bazı duygusal yakınlaşmalar gün yüzüne çıkıyor. yaklaşık 2 saat kadar süren film resmen akıyor, ki ben bu yönetmenin filmlerini fazla yavan bulurum, zaman adeta geçmez. diyaloglar oldukça güzel ve eğlendirici.

bu film çoğu lgbti+ temalı filmden ayrı bir yerde bana göre. değindiği konuların örneği pek mevcut değil. kişinin kendi duygularından emin olamayışı ve çeşitli korkular, bu filmde görmeyi sevdiğim şeyler oldu. kısaca; mutlaka görülmeli.
yine kızlarla öpüşen adamların aslında gay olduğu klişesi ne sahip 1 xavier filmi. izlenilecek mi, dünyada izlenecek son film kalsa da hayır. alın saçma sapan klişeleriniz ile hangi ödülü sokuyorsanız sokun gözünüze.