yazarların şu anki ruh halleri

  • /
  • 40
o kadar çok depresyonda ve yalnızım ki, hayattan beklentim o kadar çok düşük ki, eskiden bir şeyler olunca sinirlenir bağırıp çağırırdım, yemek falan yerdim. şimdi sadece susuyorum. hiçbir zaman mutlu ve renkli bir hayatım olmayacak. hep yalnız olup bir şeyleri hayal edeceğim, bu kesinleşti.
genellikle birisi ile tanıştıktan sonra şu sırayla giderek hayatımı anlatıyorum. bu moddayım tam olarak.

babam asker olduğu için bu son 2 senedir, her temmuzda taşınıyoruz niyeyse. bu sene de 3.yü pas geçmedik ve bizi diyarbakır merkeze vermişler fakat annemler hem maddi olarak istemiyorlar doğu tazminatından dolayı hem de ev taşımak, yeni bir yere alışmak istemiyorlar ki biz ilçeye zor alıştığımızdan dolayı.
bende o kadar mutluyum ki merkeze gittiğimiz ve bu küçük yerden kurtulduğumuz için bi noktada bencillik yaptığımı düşünüyorum, belki kalsalardı burada daha iyi olucaktı. sonuçta ben üniversiteye gidiyorum ve onlar yaşıyor bu hayatı.
kendimi bencil ve kötü biriymiş gibi hissediyorum ama olay bu kadar değil tabii iç yüzü daha karışık ve bizim buradan gitmemizdeki en büyük neden babam hakkında annem hakkında iftiralar ve dedikodular, kısacası haksızlığa uğradığımıza üzülmüyor da değilim, o yüzden zaten gittiğimiz için seviniyorum bi noktada.
acaba bu beni kötü biri yapar mı?
libidosu uzaya çıkmış şekilde evde boş boş uzanıyor
inanılmaz narsist hissediyorum şu günlerde. yalnızlıktan mıdır nedir epey kendime döndüm. hayra vesile olacağını da sanmıyorum amma dur bakalım...
uçak çarpmış gibi yorgunum
ay iyi hissediyorum şu an. uzak mesafeli flörtüm bir haftalık aradan sonra geri döndü sosyal medyaya ve hafiften bağ kurmaya başlıyorum. bakalım neler olacak.
akrabanın çocuğu doğmuş hayırlı olsuna gittik saçma sapan sohbetler. doktor 6 ay sadece anne sütü verin demiş abim dinlemeyin su içiriin diyor. ben içirmeyin diyince ters ters baktı. keyfim yok ondan gerçi burada da abimden beter gıcık tipler var gibiya neyse...
  • /
  • 40