yorgun, günlerce dinlenmeye ihtiyacım var gibi.. farklı şehirlerde iş yapmak çok zor, yaş aldıkça bunu hissediyorum.

şu anki ruh halimin genelinden bir farkı yok. hep bi belirsizlik, bi depresiflik.

bekliyorum. neyi olduğunu söyleyemem ama beklemekten nefret ettiğimi, bazen sabrımın taştığını söylemem lazım. genelde beklemem, beklettirmem, beklentiye girmem ama gerçekten beklemek zorunda kaldığımda kendimi sikecek gibi oluyorum.

şu an hissettiklerim, belirsizlik, öfke, pişmanlık, mental yorgunluk, tiksinti...

hayatımda tek bir kırılma anı olmadı, tüm hayatım kırılmadan ibaretti. düzeni ve altyapısı olmayan hayatımda hiç seçim yapmadım. mahremiyetim ve sosyal sınırlarım yok. sıkıntıyı mıknatıs gibi çekiyorum kendime. sıkıntıma başkaları sebep olduğundan dolayı çareyi başkalarında da bulamıyorum, kendimde de.

anladım ki olay ailede bitiyor. benim ilk kırılma anım; yanlış ailede doğmaktı.

erkek sevgili peşinde koşmayı bıraktığımdan bu yana daha huzurlu, daha sakin ve daha rahat biri oldum. eşcinsellik çok yorucuymuş. beni yoran, hırpalayan şey meğer eşcinsellikmiş. bıraktım ve sabah namazına kalktığım şu saatlerde, kahve için su koydum, after life'ı açıp günü erkenden başlattım.