olivia rodrigo'nun 3. uzunçaları, son zamanlarda yapılmış en iyi iş.

albümü bir aşkın başlayışı ve bitişinin anatomisi üzerine kurmuş, albümü dinlerken bir ipin üzerinde yürüyormuşçasına gergin hissediyorsunuz çünkü en aşık halini anlattığı şarkılarda bile bir yerde derin bir hüzün var ve ileride bir break point olacağını hissettiriyor.

olivia yaşıtlarının çok üstünde bir sanatçı gerçekten, birkaç dekat sonra ondan dünya starı olarak bahsedeceğimizden eminim.

albüm drop dead'le başlıyor; ilk görüş, ilk etkilenme, gece boyu yapılan stalklar... sonra stupid song ve honeybee'yle aşk ballad'ları dinliyoruz. albümü ortaladıkça bence albümün en iyisi olan şarkı the cure'a geliyoruz.

burada ayrı bir parantez açmak gerek çünkü the cure bence son yıllarda yapılmış en kaliteli şarkılardan, hatta uzun zamandır böyle dolu dolu bir şarkı duymamıştık. 80'lerin pop rock sound'unu öyle güzel yedirmiş ki albüme, bu şarkı özellikle parlıyor albüm içinde.

büyük umutlarla, mor ışıklarla başlayan bir aşkın yavaş yavaş derinliklerde kaybolmasıyla beraber albüm cigarette smoke'la kapanıyor.

olivia'dan hep umutluydum, ilk iki albümü sour ve guts'la kumaşını belli etmişti ama bu albümle gözünü diktiği yerin basic bir pop girl olmak olmadığını anlıyoruz, bundan sonra her işinin yakın takipçisiyim. grammy'leri silip süpüreceğini düşünüyorum seneye, hadi bakalım.