cemal süreya, kanık'la ilgili olarak "yeni şiirimizin, işlev olarak kurucusu olan bu adam kuramını yazılarıyla değil, başka iki şeyiyle yaptı: hayatıyla (yaşam biçimiyle) ve şiirleriyle" açıklamasını yaptı. orhan veli, garip akımını sadece şiirleriyle değil, günlük hayatıyla, gönül ilişkileriyle, çevresinde kendisi ile ilgili çıkan dedikodularla, fiziği ile yeni bir şair tipi yaratarak oluşturdu. denildi hakkında.

kendisini küçük düşürmek istemem ama şiire giriş gibidir üstad. hele bütün şiirleri kitabı yok mu. onu almayanı dövmektedirler.

--- cevap---
-ciğercinin kedisinden sokak kedisine-

açlıktan bahsediyorsun;
demek ki sen komünistsin.
demek bütün binaları yakan sensin.
istanbul'dakileri sen,
ankara'dakileri sen...
sen ne domuzsun, sen! (yaprak, 15.1.1950)

ironisi başka tatlı. geçenlerde taksimin marjinal gruplardan temizlenmesi de bu şiirle değerlendirilebilir. devlet algısı hiç değişmemiş.

10 kasımda bir haftalığına geldiği ankara'da belediyenin kazdığı bir çukura düşen şairimiz.
başından hafifçe yaralandığı düşünülen şairimiz.
kazadan iki gün sonra istanbul'a dönen ve 14 kasım günü bir arkadaşının evinde öğle yemeği yerken fenalık geçiren şairimiz.
beyinde damar çatlaması yüzünden başlayan rahatsızlığın sebebi doktor tarafından anlaşılamadığı için alkol zehirlenmesi teşhisiyle tedavisi uygulandığından, (sonradan anlaşılmış beyin kanaması) komaya girerek hayata veda eden milli değerimiz...
hakkaten de, bu ülkede sağ kalabilmek bile büyük başarıdır dedirten bir milli trajedimiz...

(bkz: çukura düşerek ölmek)
(bkz: tesadüfen yaşıyoruz)

kafiyeden nefret ederdi. şiirlerinde hiç kullanmazdı. mezar taşında denk geldi.

orhan veli
1914-1950

"hiçbir şeyden çekmedi dünyada
nasırdan çektiği kadar;
hatta çirkin yaratıldığından bile
o kadar müteessir değildi;
kundurası vurmadığı zamanlarda
anmazdı ama allah’ın adını,
günahkâr da sayılmazdı.
yazık oldu süleyman efendi’ye"

ahmet haşim 'in ölümü üzerine yazdığı şiirdir, çok severim.

akşamüstüne doğru, kış vakti;
bir hasta odasının penceresinde;
yalnız bende değil yalnızlık hali;
deniz de karanlık, gökyüzü de;
bir acaip, kuşların hali.

orhan veli

sarhoş oldum da
seni hatırladım yine;
sol elim,
acemi elim,
zavallı elim!