anlamlandıramadığım durum.

sanki beynim, 17-18'lerimdeyken kendisi haricinde vücudumun hiçbir yerinin gelişmemesi için yasa çıkarmış gibi. aradan 5-6 sene geçti hala bi değişiklik yok. ilkokul arkadaşlarımın yarısından çoğu gökkuşağının altından geçip evlendi çocuk yaptı, ben gittim gökkuşağını yedim ibne oldum. akraba çocukları olsun, yeğenler olsun, hepsi bi dalyan, hepsi bi şahmerdan, utanmasalar beni tek parmaklarıyla kaldıracaklar... falan*...

benim o.

hayali diyalog:

- hiç göstermiyorsun
+ gel bi ara göstereyim
- tamam büyütecimi alıp geliyorum (bu son satır da şimdi aklıma geldi)

gerçek diyalog:

- hiç göstermiyorsun
+ e çünkü teşhirci değilim

genetik şans, bakım, zararlı alışkanlıklardan uzak durma, neşeli olma, mutlu eden şeyleri yapma, hiçbir şeyi kafaya takmama * gibi tedbirlerle başarılabilecek, bilhassa minyon insanlarda daha belirgin olan, nüfus kağıdında yazan doğum yılını salt bir sayı haline getiren, zamanı dondurma * durumu.

-gerçekten x yaşında mısın? daha küçük duruyorsun da./ sanki daha küçük gibisin? /sabi sübyancı gibi hissettim ya hehehe / gelince valla kimliğe bakıcam hehehe / ya kardeşim gibisin canım benim/ olsun yaşlanınca değerini anlarsın söylemlerini duyurtan, 23 yaşıma gelmeme rağmen sakallarımın bile hala tam oturmayıp olanı da kestiğimde üç yaşında gibi olduran, şimdilik pek sevmediğim ama ilerde çok daha iyi hissettirecek durumdur.

(bkz: cumburlop) 'a göre yaşımdan küçük gösteriyorum, hem de bunu yazılarımla yapabiliyorum. artık nasıl beceriyorsam ben de çözemedim. gülücükler, filan, falan...

38 yaşındayım ve bulunduğum yaş itibarı ile yaşından küçük gösteriyorsun çıkışı nedense mutlu etmiyor artık. ama şu var beni ilk resimler görüp sonra reelde görenler oha çok gençmişsin resimlerde yaşlı ve suratsızsın tepkisi veriyi. bu da güzel bir şey bençe.