olaylara iyimser bakabilme sanatı. sevilesi bir yaşam tarzı. cesur ve kendine güveni tam, kendiyle barışık olan insanların icra ettiğidir.

iğfal edilmiş kokuşmuş grupların oluşturduğu adına gazete derken utandığım paçavradır,

kendi görüşlerini empoze etmek için çekinmeden yalan haber yapabilir...

hangi amaca hizmet ettiğide ayan beyan bellidir

hiç düşünmedim bunu ölmekten korkuyor muyum? insanın içindeki his uzun yıllar yaşarım mantığı vardır ya bende de o var galiba otuzlu ,kırklı yaşlarımı düşünüyorum ölmekten ziyade. sanki hiç ölmeyecekmişim de hep hayatta kalacakmışım gibi; hedeflerimin yerlerini saptamaya çalışıyorum, yiğenimle* yapmak istediğim şeyleri kurguluyorum, mutlu olduğum insanla beraber sürdüreceğimiz hayatı kurguluyorum*, araba alacağımı istediğim yere atlayıp gideceğimi, yıllık izinlerimde yurtdışı planları…ölmekten değil de sevdiklerimin o anını yaşamaktan korkuyorum fazlasıyla.* şu sözü anımsıyorum hep; her güne yeniden doğuyor gibi başla ve anı yaşa böyle yapıyor olmalıyım ki hiç düşünmek için sebebim olmamış.

bence cevabı gayet karmaşık bir soru. içinde yaşanılan toplumun kültürüne vs. göre değişir diye düşünüyorum. kişinin aklında kodladığı çocuk alt sınırı çok önemli. keşke hepimiz çocuk denilen şeyi 18 yaşın altı olarak kodlamış olsak ama ben bile zaman zaman 18 yaşın altında bir insanı bir yetişkin olarak algıladığımı dehşetle fark edebiliyorum.
(bkz: kadınların 13 yaşında evlendirildikleri bir ülkenin vatandaşlarında görülebilecek kavram kargaşaları)

edit: hiç ilgi duymadım ama duyarsam diye korkuyorum.

(bkz: kendi kendime diss atmak)
(bkz: sakin ol şampiyon)

kürtler kimsenin sikinde değildir.arap ve türkler de elbette.silah yardımı karşılığı yarın türkiye üzerinden kürt petrolünü almak.yoksa kimse kandırmasın kendini italya bizi seviyor diye sevinmek aptallıkla eşdeğer.bugün amerika ışidi kürdistan sınırlarında durdurmuşsa bu ordaki petrol şirketlerini korumak ve kürdistana bakın ben olmazsam hepinizi keserler mesajı vermektir.

çok fazla "ben" der bu tipler, taarruza burdan başlayalım. şöyle bir diyalog, derdimizi netleştirebilir:

+ya bu şey ya, enteresan, zerre filmi...
-bence, yani ben hiçbir numarasını görmedim. bana hitap etmiyor öyle ağdalı, vıcık vıcık gerçekçi!
+dergideki yazıya bir göz atarsss...
-yapma dostum ya, hiç sevmedim ben. sıkıldım şu konulardan, bak ben.....

diye uzayıp gider.

bu süreçte, "eeee, tamam ulan, anladık, az geri yanaş" diyesiniz gelir. nasıl bir insan modeliyse, her şey hakkında fikri vardır. "ben zaten"cidir, bütün huyları akar, dökülür üzerinden. güzel, eyvallah, bir titri olmalı insanın da, öyle bağırmana gerek yok.
önemli başka bir tespitse; bu pervasız, gösterişçi içi-dışı birliğin, zaman içinde zımpara atsanız düzelmeyecek kıvamda statikleşmesidir. başka bir deyişle, karakterli insan modeli ezberinizi bozamaz artık, şaşırtamaz, sürpriz yapamaz. sabah içtiği kenya kahvesinden, öğlen yediği çin usulü paparadan bahsetse de; bak, ben alternatif, denemesi bedava yaşıyorum, the foals konserinden çıktım yarın yolculuk kısmetse kekova'ya dese de, bir gram hayret etmezsiniz. benliği, kendiliği öyle feci çökmüştür bütün eylemlerine.

yolu açık olsun!

lubuncada beyaz erkek ve kadın tüccarı.

sonunda yanılgı ile noktalanınca insanı arkadaş ve dost çevresinden edebilen sakıncalı seçim hali. bir kez daha düşünmek elzemdir.

(bkz: dellakname-i dilküşa)