uçak korkusu

çok büyük bir korkum olduğunu anladım şu anda. erasmus kapsamı içerisinde italya'ya gidicem öteki yıl, ama sırf bu korkum yüzünden iptal etmeyi bile düşünüyorum. kara kutu kayıtlarını dinledim ve neredeyse ağlıycam.



o insanların yaşamak için gösterdiği çaba, sonunda kaybetmeleri... gece gece moralim bozuldu. böyle bir korku yaratmıştır bende.

bugünki kazadan sonra alevlendi.
uçağa binmeme rağmen hala geçmedi.
eğer ki pilota güvenmiyorsanız, airbus, bilgisayara güvenmiyorsanız da boeing'e binmeniz önerilir çünkü airbus'ta kontrol çoğunlukla bilgisayarda iken boeing'de kontrol çoğunlukla pilottadır.
uçaklarda herşeyin yedeği bulunur, kaptan pilotun bile yedeği ikinci pilottur. uçaklar süzülerek bile (motorlar tamamen bozuldu diyelim) belirli bir mesafeyi katedebilir. bir motor hasar gördüyse, diğerini kullanarak bile uçağı uçurmak mümkündür. ama uçak yerdeyken herhangi bir hasar tespit edilirse, hasarın derecesine göre uçuşa izin verilir ya da verilmez. yani koltuk kolu kırıldıysa izin verilir ama lastiklerde sıkıntı varsa uçamaz gibi.

korkmaya gerek yok, rahat olun.
hayattaki en büyük korkum. sanırım son durak 1'i 1000 kere izlemekten mütevellik.

ciddi anlamda her uçağa binince yanıp düşeceğini düşünüyorum kalbim sıkışıyor. hatta yolculuk esnasında şayet uçak düşerse o an neleri düşünmem gerektiğini planlıyorum en ufak sarsıntı da tamam şimdi boku yedik falan diyorum. sanırım psikolojik tedavi görmem lazım beni tedavi et doktor!

şu son durak serisini yapanın da ocağına ateşler salınsın yaktın beni oğlimmm