o kadar korkağım ki sırf üzülmemek ya da hayal kırıklığına uğramamak için insanlardan hoşlandığımda bunu asla ne söylüyor ne de belli ediyorum.
şahsen bunu düşünmesem de istemsizce yapıyorum. korkuyorum çünkü kırılmaktan. o yüzden hiç başlamadan bitiriyorum her şeyi kendimde.

ne kadar da korkunç bir savunma mekanizması öyle değil mi?