geçenlerde annemlere gittim, konuşuyoruz, konu bir akrabamızın hayırsız oğluna geldi. ben "insanlar yaşlılıklarında kendilerine baksın diye çocuk yapıyorlar ama bazen çocuksuz olmaktan kötü duruma dönüşüyor" dedim. annem de babam da "biz çocuklarımızı bir beklentiyle yapmadık ki, sevmek için yaptık, çocuk çok güzel bir şey" dediler. hani tatlı bir laf bu ama yıllar yıllar önce anneme ilk açıldığımda "nasıl yani, çocuğun olmayacak mı? ama çocuk yaşlılığının sigortasıdır, sana kim bakacak yaşlandığında?" demişti. ilk dediği laf. çok da içime oturmuştu o lafı. o içime oturan lafını hatırlatsam mı o an dedim ama gerçekten bir yaştan sonra anne babanızdan beklentileriniz iyice düşüyor, hatırlatsam ne olacak, ne değişecek dedim kendi kendime. hiç o akşamın tadını bozmayayım dedim. daha önceleri bozdum da ne geçti elime dedim.

ama kafamdaki soru şu: çocuğu beklentisiz yaptık derken yalan mı söylüyorlar, yoksa sigorta hikayesi halen var ama bilinçaltına mı bastırıyorlar? yoksa yoksa unuttular mı? gerçekten bilmiyorum. insanoğlu tutarsız bir yaratık yalnız, ne kadar eğitimli, akıllı bilmemne olsan da...