yazarların haline acıdıkları insanlar

spor salonlarında vücut kasıp, zihin olarak hala liseli olan yetişkin erkeklerin haline acıyorum. bi de utanmadan sanki her önüne gelen onlarla yatmak istiyormuş gibi takılmaları yok mu. fena.
olduğundan daha donanımlı biri olduğunu sanıp bunu binbir çabayla size kanıtlamaya çalışan ama olduğu kişiden fazlası olmadığının bir türlü farkına varamamış insanlara acıyorum.
çevresine olmak istediği ancak olamadığı insan süsü verenler.
lakin kızmıyorum epeyce bir acıyorum eğer böyleyseniz geçmiş olsun
tam bir zavallısınız.
story atıp “bakın ben burada takılıyorum”
“içki içiyorum” “#mimar olmak” triplerine giren bu ahmak arkadaşlarımı gördükçe yazık özürlü galiba dediğin keko tipler sizi sevmiyorum lanet olasıcalar. ha bir de bunların daha elit olan versiyonları var araba nargile araba ve kız üçlemesini göstermekten insanı insanlarımızı kusturup iğrendirirler, yapmacık yaratıklar.
ya göründüğün gibi ol ya oldajjzjajsj ne bok yerseniz yiyin gülüyorum sizlere çomarlar.
vaktini boş işlerle harcayan erkeklere acıyorum.

beyler, her saniyeniz kıymetli. bilgisayar oyunları, bitmeyen diziler ve porno sizin vaktinizden çalar. yurt dışında millet günde iki saat piyano çalışarak bir sene ileri derecede piyano çalmaya başlıyorlar.

unutmayın, 18-22 yaşlarında sikilmekten başka hiçbir numarası olmayan bir twink değilseniz, üretmiyorsanız bir hiçsiniz. erkeğin değerini üretkenliği biçer. iri aletli, günde 5 saat bilgisayar oynayan adamın ömrü bir kaç ilişkidir. üreten, başarılı adamlar her zaman sevilir.

vücut geliştirme yapan adamlar niye beğeniliyor, çünkü bir şeyler için mücadele ediyorlar. azimliler. lisede yüzlerine bakılmayan doktorlar neden mesleğe başladıklarında pek çok kişinin hoşlantısını kazanıyorlar? çünkü üretiyorlar. amaçları var. başarılılar.
kimse günde 5 saat oyun oynayıp, 1 saat dizi izleyen adamı siklemez.