ayaklarımın altından zemini, göğsümden boşluğumu, ciğerimden oksijeni çekmişler gibi. geçmişin ve geleceğin filleri tepişiyor umarsızca. he, bir de geç serpilenlerden farkedenlerden olunca, en zorlusu kendine sığamamakmış onu yaşıyorum vesselam...