yazı dili ile konuşma dili arasında uçurum yaratan insan

mesela ben. (tam tersi şeklinde)
günlük yaşantımda istanbul türkçesiyle konuşurum amma az biraz yakınlık kurduğum insana (nedense) şive yapmağa başlar bazı bazı başka karakterlere bürünürüm.. bir nevi sosyofobimi aşma yöntemim de diyebiliriz.

doğma büyüme istanbullu olduğum ve ailemde kimsenin şiveli konuşmaması da ayrı bir konu
freud buna bişey yapması lazım
benim bu. kendimi yazarak neredeyse eksiksik ifade edebilmeme rağmen konuşmaya gelince sınıfta kalıyorum. gerekmedikçe konuşmuyorum, gerekince de konuşmuyorum. dolayısıyla ortada konuşma dili diye bir şey kalmıyor.*