24 kasım 2016 adana valiliğine yapılan terör saldırısı

ölümden kıl payı kurtulduğum saldırıdır.
otoparktan çıkıp iki yüz metre ilerledikten sonra patlama sesiyle irkildim, ülkenin durumundan kaynaklı sanırım bir saldırı olduğuna emin bir şekilde durmadan ortamdan uzaklaşmaya devam ettim. kendimce güvenli mesafeden ablama ulaşıp hayatta olduğumuza dair raporlar verip işlerimize döndük.
ne kadar acı değil mi o kadar hazırlıklıyız ki bu duruma, ölmediysek işimize devam ediyoruz ikimiz de. bir süredir evde konuşuluyordu bu durum hazırlıklı olma sebebimiz bu galiba, hayatımın hiç bir evresinde bu gün ki kadar soğuk kanlı olduğumu hatırlamıyorum.
şimdi bu duruma nasıl hazırlıklı olur, ülkenin durumu gibi can sıkıcı konulara girmeyeceğim, hayattayım beni umursayan yazarlar varsa eğer.
şu ana kadar yapılan açıklama da 2 vatandaş hayatını kaybetti 21 vatandaş yaralı.

http://www.sondakika.com/haber/haber-son...
sabah saatlerinde memleketimden gelen haberdi, öyle bir canım yandı ki, başımız sağolsun, geçmiş olsun..daha ne denebiliyor ki
birilerinin ölmesine, üzülmesine, korkmasına sebep olan bir şeyler yapabilecek vicdansız insanlar olduğu sürece insan olduğumu kabullenmeyeceğim. izlediler mi uzaktan acaba? hiç gözyaşı döktüler mi hayatlarında bir kez? bu kadar nefret nereden neyden geliyor?
gün içinde adana'da bulunmamdan dolayı beni de fazlasıyla rahatsız ve tedirgin eden saldırıdır. şiddet şiddetle çözülmez evet de bunu anlayabilecekler mi acaba ?
on iki gün geçti toparlanamıyoruz,
yani ben ve ablam korku içindeyiz.
hala o otoparkta vedalaşıyoruz sabahları, bu gün ablam geri dönüp sarıldı bana, konuşmadık o günü konuşamıyoruz galiba.
her sabah vedalaşıyoruz ayrılırken her akşam kavuşuyoruz, ölmek umurumda değil ama ölen ben olmalıyım onun çocukları var !
sürekli kabuslar görüyordum hatırlayamadığım, dün gece gördüğümü hatırlıyorum, parçalanmış bedenleri karıştırıyorum soğuk kanlılıkla onu arıyorum.
taş gibi duvar gibi katı duygusuz !
ilk defa bu kadar yoğun kaybetme korkusu yaşıyorum!