2 senedir düşündüğüm, ancak araya giren kişiler yüzünden ''ben gerçekten sevilebiliyormuşum'' hissini tattığım için ertelediğim, tüm çabalarımın ve hayallerimin kapıları tek tek kapanırken sadece aile fertlerime o travmayı yaşatmamak için yapamadığım eylem. bir enkaz altınta kalmış gibi hissediyorum kendimi, üzerime yıkılan hayallerim, umutlarım, geçmişte verdiğim çabalarım... her şey boğuyor beni, hayatımda hiçbir şey olmuyor. çabalayamıyorum, sonucu benzer olacak diye çünkü, olmuyor işte.
belki aile fertlerimin öldüğü o günü beklemeden bunu yapacağım, dayanabilecek gücüm ve gidecek yerim kalmadı, kendimi fazla hissetmekten çok yoruldum. bir mezarım olursa belki huzurla uyuyabilecek bir yerim de olur.