atışı kuvvetli biri olarak senelerce baktım tanıdığa eşe dosta. biraz da karşımdakini süzebiliyorsam (ki süzerim) yakalarım ve senaryoyu yazarım. artık bakmıyorum. nedeni ise hakikatten kötü gelmeye başladı bana. iyi hissetmiyorum. hem baktırmak hem bakmak yorucu. 20 yaşında bir oyun gibiyken ilerleyen yaşlarda buna bir anlam yüklemeye başlıyor insan. beklentiler ve kahve telvesi... teşekkürler içerim daha iyi.