biz ne zaman büyüyeceğiz

hiç sormadığım ve sormaktan çekindiğim bir soru. yirmimi aştığım ilk yıl ağlayıvermiştim. sevgilimden olduğumda da döküverdim gözyaşımı içime içime. her şey büyümenin belirtisi. lanet ediyorum. bir de alakasız olacak ilk defa kendim için hastaneye gittim, dün. iyice büyümüşüm. annem babam gelmiyorlar peşimden. tutmuyorum, duymuyorum seslerini. yapayalnız. sahi dedim bir de sevgilimden ayrıldım. seviyordum. aşık değildim ama fena seviyordum. içime sokmak gibi, yerleştirememek hiç bir yere yakıştıramamak gibi. büyüdüm işte aq.

not: çok salya sümük oldum bu aralar. okurun gözüne sokmak gibi bir niyetim yok ama gözüne sokmuş kadar oldum şu özeli. * * *
sıçarım büyümene sanki apartman yöneticisi olacak pezevenk.
küçücük kalbi ile kocaman dünyanın daha heyecanlı, daha oyuncakvari olduğunu düşünen, tek meşgalesi oynayacak bir şeyler bulmak olan, tek derdinin de bir an önce kendisine şimdi izin verilmeyen büyüyünce her şeye yetkisinin olacağına inandığı için hepsi ile oynayabileceği "büyüklerin dünyası"na kavuşmak olan küçük beden, kocaman umut varlıkların akmakta zorlanan zamana sitemleri..

büyü be sen de çocuk, koskoca dünyada senin de hayal kırıklarına yer olacak..
insanoğlunun trajedisini yansıtan ve en güzel dönemimiz olan çocukluğu temsil eden bir soru.