çoğumuzun asla evlenmeyip çocuğu olmayacağı gerçeği

üzerine düşündüğüm bir konu. olay baba olmayı deneyimlemekten ve evlat sevgisinden ziyade yaşlandığında, annen baban hayatını kaybettiğinde, kardeslerin kendi hayatlarini kurduklarinda yapayanliz kalmak. korkunç bir durum değil mi? yaşlanmak, daha dogrusu birisine muhtaç olma durumu çok berbat ve hayatin gercegi. kendi evladin oldu mu sana kosturacak birileri oluyor ama ya olmadiginda?
çocuk sahibi olmak toplum tarafından ittirilen bir karar ve gerçekten düzgün karakterde bir çocuğunuz olursa bu başınıza gelmiş harika bir talih oluyor. öte yandan bu işin garantisi yok, ne kadar iyi niyetle buyutseniz dahi berbat karakterli, bir halta yaramayan, ömür törpusu, sadece sizden götüren çocuk sahibi olma olasılığıniz da gördüğüm kadarıyla hiç de düşük değil, belki daha bile yüksek. dolayısıyla zaten yasaminizin doğal seyrinde çocuk yapamayacak gözüküyorsaniz, bundan dolayı çok ahlanip vahlanmayabilirsiniz. başka neyi daha iyi yapabilirime odaklanmak daha iyi bence.