ben sadece aktif olarak biliyodum

bazen elini uzatıp tutsan dokunacağın halde uzak, bazen de sesini duyurabilecek ihtimalle yakın edilebilen, fiziki olanın dışında ölçülemeyen birim. her ne kadar önemsiz dense de, uçakla kıtalararası mesafeler saate indirgense de, cep telefonuyla görüntülü konuşma devreye girse de samimi olmadıkça yakın edilemeyen uzaklıklar bütünüdür mesafe. ama özünde bir hatırlamaya bakar ya da bir el uzatmaya.

ilk eksi oy aldığım günü hatırlıyorum daha burlar dutluktu o zamanlar. guy ritchie enrtyme almıştım. gözlerim dolmuştu nası gücüme gitti nası gücüme gitti dedim naptım da bu eksiyi hakettim. ama artık kafa rahat, kaşarlandım mı ne!? zamanında bir günde 10 eksi alınca artık koymuyor bazı şeyler.

ama bi psk2 olamam *

deus - include me out

(bkz: kalkmasa da olur)

(bkz: glass ass)

insanda alıp başını gitme isteği uyandıran dizelerdir. zülfü livaneli'nin gün olur adlı şiirini de hemen arkasından okursanız, bozcaada yollarına düştüğünüzün resmidir. yaptım, biliyorum...

sığır ve koyun etini bile yiyemezken bu etin ismi bile mide bulandırıcı geliyor.ayrıca kokusu da iğrenç.

gözlemlediğim kadarıyla ekmeği taze olarak doğrayan kişiye köylü , eğer kroton tarzı " küp küp kesilip fırınlanmış ekmek" atan kişiye şehirli modern gözüyle bakılıyor. * * *

asla büyümeyecek olmanın dayanılmaz ağırlığıdır, dramdır bu

1987 yapımı yavuz turgul filmi. başlığın açılmamış olması beni incitti.

şener şen, sermin hürmeriç, uğur yücel, osman cavcı ve daha niceleri. sağlam bir metin, güzel bir müzik (ve müzikler) ve bir daha tekrarlanamayacak olan müthiş yapım.

son 10 dakikası benim ömrü hayatımı mahvetmiştir. şu film yüzünden aslında hayatımı ben mahvettim diyebilirim.

yıllar sonra y. turgul ile yapılan bir röportaj kitabı okuyordum. sormuşlar muhsin kanadıkırık'ı, nasıl bir karakterdi diye. o da aptal olduğunu söylemiş. zamana ayak uyduramaması, saflığı, değerlerine bağlı kalması vs. turgul için aptallıkmış. nasıl kızmıştım anlatamam. doğru ama turgul gibiler uçar gider muhsin gibiler de yok olmaya mahkumdur.

muhsin bey'in de dediği gibi: hani ben kazanmıştım!