pazar günü çalışmak

üç aydır haftada yedi gün çalışan biri için artık pek de fark etmeyen durumdur..
evde herkes uyurken kalkıp kahvaltıyı tek başına yapmak, hazırlanmak, evden çıkmak ve boş sokaklarda işe gitmek için koşturmak. son derece sinir bozucudur. evde uyuyan aileni görünce daha da bir uyku bastırır.
kim nederse desin igrençtir. akıldan hep şu muhakkaktır, ülen ben çalışıyorum herkes geziyordur.
şu an hem ilk tatil hem de ilk pazar tatili günümdeyim,işe yeni başladım, güzel olduğuna göre paazar çalışmak berbattır. iş görüşmelerimde seveceğim ama haftasonu tatili olmayan işler çıktı o yüzden girmedim. hiç hoş değil hiç.
özellikle yazları çok koyan durumdur. kışın o kadar da problem olmuyor.
öğrenciysen daha bir eziyettir, hafta içi okul, hafta içi etütler, hafta sonu da dershanenin dersleri vardır. elinizde bir işiniz varsa yine maaş alıyorsunuz, öğrenciye o da yok!
pazar günü çalışmak kadar berabat birşey yok hel birde saglıkcıysan yandın demektir
pazartesi sendromu yaşamıyoruz ki *
adamlar bir adım geri de hareket ediyor. doğru düzgün vakitleri yok. kendilerine zaman ayıramıyorlar. sevdikleriyle buluşamıyorlar. zordur.