sevgilinin ölmesi

sonrasındaki süreç hiç hiç kolay olmayacaktır. iki arkadaşımın başına gelmiş olaydır ve onların şuanki durumlarını gözlemlediğimde bu sürecin ne kadar zor olduğunu tahmin etmek hiç zor değildir.
büyük bir yarım kalmışlıkla devam edersin hayatına ve her saniye sana onu hissettirir. ağlamak bile yetersiz kalır. dönmeyeceğini bilirsin ama yediremezsin bunu kendine. saatler bile onu gösterir. alarmın o çalar. uyumak istemezsin, rüyalar hep o dur. ağlayarak uyur ağlayarak uyanırsın. annenin dizi bile yetersiz kalır. günler geçer acın hafifler ama baktığın her kişide hala o vardır. yarım kalmışsındır. ve ölene kadar unutamazsın, yarım kalan bir insan hayatı da tam yaşayamaz zaten. hele ki bu ilk aşkınsa. kötü..
büyümek konusundaki en büyük korkularımdan biri. bir gün gelecek bu korku artacak, yaklaşmış gibi olacak. temennim ondan önce ölmem.
ifade etmesi en zor durumlardan biri.
ondan önce öleyim,ondan önce olsun tanrım.
hayat uzun bir süre filmlerle, kitaplarla, yalnız yürümelerle devam edecektir..
sevgiliyi, hele genç ise kaybetmek uzun süren siddetli bir deprem gibi olur. enkaz kalır geriye. travma ve şok hali ile hayata devam etmek istersin fakat çok zorlarsın. sonra dersin ki, ben onunla çok güzel zamanlar geçirdim. onu üzmemek için her şeyi yaptım. mutluluğu için çok çabaladım. hayatı boyunca güzel bir yol arkadaşı oldum. o yüzden içim çok rahat. ıyi ki benimle oldu. ben artık onun guzel anılarını hep içimde saklamalı ve onun da isteyeceği gibi mutlu olmanın yollarını aramalıyım. tabii ilişkiyi de bunları düşünerek o hayattayken böyle yaşamak ve hep çok sevmek lâzım ki bunu demeye yüzün olsun.