üzülüyorum çünkü

üzüldük tabii be sadık. üzülmez mi insan?
- babam ve oğlum..

her şey çok daha farklı olabilirdi...
üzülüyorum çünkü insanlara çok çabuk kanıyorum.
üzülüyorum çünkü, ne istediğimi bilmiyorum. bu en üzücü olanı, birde arkadaşlarımın özel hayatlarını açacakları rahatlıkta tek kişi olduğumu düşünmelerine ve bana da özel hayatımı sormalarına karşın onlara tek kelime dahi edememem. belki anlatacak derinlikte hiç bir şey yaşamadım ama yinede ben buyum bak demek isterdim. oturup sorunlarıma çözüm bulmak isterdim onlarla. içten içe ağlarım yine, peki bu neye çözüm?