arkadaşa eşcinsel olduğunu söylemek

hayatım boyunca yapmayacağım.
etrafımda olan insanlar hepsi homofobik ve biseksüel olanları ayrı bir sapık kefesine koyuyorlar.
bunun dışında bir tane bile eşcinsel arkadaşım yok. ne kadar istesemde bunu tercih eden yine ben ve paranoyaklığım.
içine ata ata çürüyeceksin zalim yorgo!
hayatımın olağan akışı içinde var olan hiçbir arkadaşıma, dostuma söylemedim, hiçbir zaman da eksikliğini duymadım. ne gerek var ya da bilse ne olacak diye düşündüğümden olabilir, bir taraftan da bahsettiğim insanlardan hiçbiri de bana gelip ben heteroseksüelim demedi :)
ama bu yönümüzü paylaşabilmenin, dertleşebilmenin, sorabilmenin eksikliği de önemli bir boşluk, neyse ki o konuda da şanslı bir adamım, farklı amaçlarla tanışıp, uzun dönem bir dostluğa dönüşmüş riyasız, çıkarsız birkaç insan var hayatımda, güvendiğim, saydığım.
bende artık çok da açıklamanın gerekli olmadığını düşünenler tayfasındayım.

bir kere beklediğiniz ilgi oluşmayacak. yani eğer arkadaşınız gerçekten hem heteroseksüel hem homoseksüel arkadaşlığı tatmış birisi değilse genç yaşlarda o da size nasıl davranması gerektiğini bilmediği için garip bir durum oluşabiliyor. arkadaşınız sizi sevmeye devam eder, durumunuzu kabullenir ancak durum ona da yabancı olduğu için ya mevzu hiç yokmuş gibi olmaya devam ediyor, ya da durup dururken bu konu açılabiliyor.

tabi burada açılım sonunda arkadaşınızın sizi faggot olarak görmediği durumdan bahsediyorum. bir de bunun sizinle tekrar konuşmaktan korkan, aman bana da gay derler diye düşünen türleri var. henüz öylesiyle tanışmadım ama ihtimal olduğu gerçeğini unutmamak lazım.

boşverin gerçekten. insanlar birçok konuda sizi tanımadan hakkınızda çok çeşitli şeyler zaten düşünüyor. tahminlerde bulunuyor. bu da onlardan biri olsun. bu sizin özel hayatınız, öyle de kalsın.

illa da açılacağım diyorsanız da bunu sınırlı sayıda tutun. toplumun çoğundan farklı olduğumuz için bunu bazen duyurma ihtiyacı hepimiz hissediyoruz. en azından bunu, buna değecek kişilere yapın.
bütün yakın arkadaşlarıma açıldım, çok da iyi yaptim. bir tanesinden bile ters bir laf duymadım (zira zaten ters laf edebilecek kişileri bilinçli bilinçsiz hayatımdan çıkarmışım). hayatim hakkında bu kadar önemli bir konuyu açmamak, bu kadar depresyon yaratmış bir seyi konuşamamak, sevgilimden bahsedememek hem bana hem de yakinim dediğim o insanlara haksızlık oluyordu. dahasi açılmadığım arkadaşlarımla arama bir boşluk, bir mesafe giriyordu. herhalde bu kadar düzgün insanı etrafıma toplayabilmis olmam da hem benim şansım hem de benim başarım. ha söyleyince hayat bir anda güllük gülistanlık mi oldu, tabii ki de yok böyle bir şey. ama kafa olarak bayağı rahat ettim. bir şeyler sakliyor olmanin verdigi psikolojik baskı hissi de hayati zorlaştırici. herkesin koşulları farklı olduğundan herkes herkese açılmalı diyemem ama su da bir gercek ki, derdini soylemeyen derman da bulamıyor.
  • /
  • 5