çocuk sahibi olmak

her şey bir yana, aşk meşk bir yana. bazen deriz ya kalbimin yarısı nı o aldı falan filan. aslında çocuğunuz varsa kalbiniz zaten onda oluyor. beyniniz fikriniz de onda oluyor. bazen düşünüyorum çocuğum var ve çalışabiliyorum, araba kullanabiliyorum. insanın beyninde devamlı bir nokta nabız gibi atıyor. iyimi mutlumu sağlıklı mı ??? hayat o andan, yani çocuğunuz olduğu andan itibaren tamamen değişiyor ve asla eskisi gibi olmuyor.
bir gülümseyişi, bir "babacım" deyişi o anı donduruyor resmen. baba olmak, toplum için yeni bireyler yetiştirmek gayet keyifli bir duygu. insanların cinsel kimlikleri, yönelimleri bu duyguyu tatmaya engel değil ve bence hiç bir sakıncası da yok. sil baştan başlamak gerek bazen, hayatı sıfırlamak.
bu duyguyu bilmememe rağmen yaşamış gibi düşünüyorum, yeni bir çocuk yeni bir hayat demek, geleceğin bir öğretmeni belki de başbakanı, bu bakış açısıyla bakıyorum.sevgiyle büyütülmeli kesinlikle vazgeçilmemesi gereken bir konu.en önemlisi kendinden bir parça olduğunu unutulmamalı.her şey onlar için derler ya gerçekten de öyle olmalı.geleceğin inşaasını yapan onlar olacaktır, onlara sevgi ve güven vermek daha iyi yarınlar görmemizi sağlayacaktır.
eğitim sonunda objektif değerlendirme ile sınava tabi tutularak sertifika sahibi olanlara verilmesi gereken haktır. zira maymunlar da aile kurup çocuk sahibi olmaktadır. bu sebeple çok da ehemmiyetli bir şey olmamakla birlikte , insan ırkının hak etmesi gerektiği, sahip olunduğunda farklı kılacak bir sistem olmalıdır.
her çocuk sanki hep bebek kalacak, sanki büyüyünce de mükemmel bir çocuk olacak, hiç sorun çıkarmayacak, çok zeki, çok güzel olacakmış duygularıyla yapılır. her insan en başta buna inanır. inanmasa gerçeklerin birazcık farkında olsa hiçbir aklı selim insanın çocuk sahibi olmak isteyeceğini düşünmüyorum. hayatın boyunca bir insana bu kadar bağlı, bağımlı olacak olma düşüncesi bile korkutucu. çocuk sahibi olmaktansa kafaya bir kurşun sıkmak kulağa daha mantıklı geliyor. * *