üstüne çocukluyu da eklersek partnerim hasebiyle deneyimlediğim durum.

40'lı yaşlarına kadar cinsel kimliğini keşfedememiş, bu süreçte yaptığı mantık evliliği ve beklenmedik çocukla sonu ayrılığa gitmiş bir sürecin boşanma fazında partnerimle tanışmıştık.

ilişkinin henüz filizlenme evresinde bir çocuğu olduğunu öğrendiğimde biraz kendimi geri çekmiştim aslında ama bir noktada hayat bu diyerek akışına bırakmıştım kendimi.
zor olan kısım sanırım boşanma sürecini bir çocukla beraber yürüten partnerimin yanında olurken tüm bu evrelere şahit olmak, bazen akıl veren pozisyonda kalmak zorunda olmak, sakin kalan, olaylara uzaktan bakabilen kişinin sen olması gerekmesi.

çocukla boşanmanın verdiği ağırlık, çocuğa bunu en iyi şekilde açıklayabilmek adına gidilen psikiyatr seansları, birkaç ay önce annesiyle babasını mutsuz da olsa aynı evde görürken birden gizemli şekilde babasının "en yakın erkek arkadaşı"yla beraber yaşamaya başlaması...
partnerim çocuğunun bu süreci atlatırken olabildiğince az dalgalanmasını istiyor, buna saygı duyuyor ve destek oluyorum.

aramız çok iyi, 13 yaşında yaşının oldukça ötesinde bir çocuk ve benim görevim onun eğlenceli abisi olmak, bir gün ona babasıyla ilişkimizi açıkladığımızda, bunu anlayacak kadar büyüdüğünde, bu ilişkinin zedelenmemesini, sadece genişlemesini umuyorum.

geçen birlikte pikniğe gittik, ateşi çıktığında hem babası hem ben o kadar endişelendik ki, halbuki kaç yıllık doktorum, elim ayağıma dolaştı. annesi bile güldü halime, hadi bizimki neyse de sen doktorsun niye panik oldun diye... basit bir çocuk ateşi işte. bu hissi özlemişim, saf sevginin getirdiği diken üstündelik, o endişelilik halini.