iran sineması

muhsin makhmalbaf ve abbas kierostiami gibi ustaların başını çektiği, son dönem dünya sineması. özellikle geçtiğimiz yıllarda batı avrupa dolaylarında ciddi prim yapmışlardır. arkadaşımın evi nerede?, kirazın tadı, hayat devam ediyor gibi, insanın içini ısıtı ısıtıveren, yapım maliyetleri son derece düşük filmler üreterek imkansızlıktan yakınan türk sinemacılarının asabını bozmuşlardır. rejim dolayısıyla çoğu filmde olaylar çocuklar üzerinden anlatılmıştır. imgeler sıkça yer bulmuştur bu filmlerde. velhasıl, güzeldirler.


(bkz: cennetin cocukları)
senaryo, kurgu ve müzik olarak muhteşem üçlülerin bir araya geldiği, özgün işlerin ortaya çıktığı iranlı yönetmen ve oyuncuların elinden çıkan filmler bütünüdür.

(bkz: sorayayı taşlamak)
(bkz: iki bacaklı at) *
(bkz: bab aziz)
yetti artık her film birbirinin aynı ! isyanını en aza indirgeyen, sarsıcı ülke sineması
güzel örnekleri için
(bkz: mecid mecidi ) (bkz: bahman ghobadi )
cinsellik içermeyen bir sanat anlayışının da pek zevkli olabileceğini, sanatın aslında insan bedenini sömürmek değil, duyguların yansıtılma biçimi olduğunu gösteren bir sinema şekli. dün ilk defa izledim ve artık harıl harıl iran filmleri aranıyorum.
cafer panahi de iran sineması için yankı uyandıran yönetmenlerden biridir.
dema hespen serxwoş(sarhoş atlar zamanı): bahman ghobadi
texte reş(kara tahta): samira makmalbaf *
(bkz: shirin), abbas kiarostami'nin 2008 yılında yönetmenliğini yaptığı şirin ile hüservin aşkının oynatıldığı sinemada kadınlar matinesinde, izleyici kadınların mimikleri ile anlattığı dehşet güzel film..

diğer büyüleyici sinema örneği olarak (bkz: bollywood sineması)