hrant dink

güzel adam.

"türkiyeliyim... ermeniyim... iliklerime kadar da anadoluluyum. bir gün dahi olsa, ülkemi terk edip geleceğimi batı denilen o hazır özgürlükler cennetinde kurmayı, başkalarının bedeller ödeyerek yarattıkları demokrasilere sülük gibi yamanmayı düşünmedim. kendi ülkemi de o türden özgürlükler cennetine dönüştürmek ise temel kaygım oldu.
şu anda yaşayabildiğim ya da yaşayamadığım haklara da bedavadan konmadım, bedelini ödedim, hâlâ ödüyorum." demiş vakt-i zamanında.

sonra, 19 ocak 2007de kalleşçe öldürüldü; bir nefret cinayetine kurban gitti bu güzel insan.
güvercinler kentin ta içlerinde, insan kalabalıklarında dahi yaşamlarını sürdürürler.
evet biraz ürkekçe ama bir o kadar da özgürce.
ölümünden beş yıl sonra kurtlar sofrasından bir kez daha mahkeme kararıyla yenik çıktı...cinayetin fail-i artık meçhuldur.http://www.gercekgundem.com/?c=68397
yargı sistemimizin iflasının resmileşmesi için katledilmesi gerek gazeteci....
yargı sistemimizin iflasının resmileşmesi için katledilmesi gerek gazeteci....
yargı sistemimizin iflasının resmileşmesi için katledilmesi gerek gazeteci....
yargı sistemimizin iflasının resmileşmesi için katledilmesi gerek gazeteci....
yargı sistemimizin iflasının resmileşmesi için katledilmesi gerek gazeteci....
yargı sistemimizin iflasının resmileşmesi için katledilmesi gerek gazeteci....
sözünü sakınmayan maktul gazeteci. bu yüzden ne diaspora ermenisi sevdi onu, ne türkiye faşisti. belki de bu yüzden her iki şer odağı da sevindi ölümüne. halbuki bedeninden daha fazlası öldü ölümüyle buralarda. <br> <br>ölümünün ardındaki sis perdesini kaldırmayanlar kesinlikle kimsenin ergenekon soruşturmasını ciddiye almasını beklememeli bence. o kadar bariz ki gerçek suçluların serbest oldukları.
avrupanın en büyük adalet sarayına sahibiz; 5 yılda bu sonuca ulaşan "hukuk", bir 5 yıl sonra hrant dinki suçlu bulmayı başaracaktır. <br>karar üzerine "hakaret" içermeyen cümleler kurabilecek halde olmadığımdan başkalarının sözlerine sığınıyorum; <br> <br>"bir bebekten katil yaratan karanlığı sorgulamadan hiçbir şey yapılamaz " <br> rakel dink <br> <br>"kendimi beyhude hissettim, daha ne diyebilirim?","derin devlet yeni siyasi yapı ile uzlaştı." <br> fethiye çetin <br> <br>"uçan kuşu terörist ilan eden akp yargısı, dink suikastinde terör ve örgüt bulamadı." <br> <br>"soykırım bir ırka ait çok sayıda kişiyi öldürmek değildir.bir ırktan diye bir kişiyi bile öldürülebilir görmek yeterince soykırımdır."* <br> <br>"baklava çalmak 6 sene, ekmek arası köfte çalmak 5 sene, ermeni öldürmek paha biçilemez. 5 senedir paha biçilemedi."* <br> <br>"devlet adaletin temelidir." <br> <br>(bkz: derin devlet)
sistemin yarattığı katilleri sistem elbetteki koruyacaktır.
hrant dink, hepimizin kardeşi... başımız sağ olsun. o bu ülkenin aydınlık çocuğuydu. faşist katliamın bir an önce aydınlatılmasını diliyoruz.
''..deniz hep özgürlüğü çağrıştırır bende... ısınan havalar ve denizin kışkırtan çağrısı her seferinde çocukluğumun o nefis muzırlığını anımsatır...kızıl güneş, karşı adaların arkasına doğru usul usul sıvışırken, hızlı kulaçlarla ona yüzerdik. kaçardı biz kulaçladıkça. epey açıklarda kıçımızdaki son bez parçasını da çıkarır, suya salardık. soyunduğumuz, son tutsaklığımızdı sanki.

gayrı cıbıl cıbıl oynaşır, suyun özgürlüğünü tokatlardık yorulana dek.

balıklar da hiç pipimizi yemezdi.."

(hrant dink/atlantis uygarlığı)
tüba çandar'ın yazdığı hrant kitabı hrant dink'in tüm hayatını, doğumundan, gençliğine yaşadığı bir ömrü dile getiren güzel bir otobiyografik romandır. ben bu kitabı okurken çok düşündüm, ağladım zaman zaman; gerçekten zor bir hayatı yaşamış cesur bir adamın, kendine türkiyeye adayan türkiye için adalet çabası içinde olan bu cesur adamın neler yaşadığını ailesinin, sevdiklerinin ağzından duymak gerçekten insanın boğazındaki o düğümü tıkayıp bırakabiliyor. onu anlamak için bu kitap okunmalı, tüm önyargılı davrananlara rağmen okunmalı..

kitaptan birkaç bölüm hafızamda yer etti şöyle ki;
-"eğer tercih etmek durumunda kalırsanız hangisini tercih ederdiniz? türkiye'nin 'ermeni soykırımı'nı kabul etmesini mi, yoksa türkiye'nin demokratikleşmesini mi?
-"ne yazık ki türkiye'nin demokratikleşmesini hiç önemsemiyorlardı. oysa demokratikleşmemiş bir türkiye "soykırımı" tanısa ne olur tanımasa ne olur." * syf:513

eşine şiir yazmış hrant dink o kadar da duygulu ve hisli biriymiş dedim;

ey sevgilim
ey sevgilim, ey birtanem, ey 'ben’tanem!
aç gözlerimi hadi...
ve anımsa.
günlük ezberimizin bozulduğu, sıradan söylemlerimizin kekeleştiği ilk göz sevişmelerimizi anımsa.
sınırlanmış yaşantımızı ilk yırtışımızı...
dayatılanlara, sunulanlara yenik düşmüş bakışlarımızın ilk dirilişini, direnişini...
tarih yaratıyordu artık o gözler... anımsa.
yüklüydük, gayrı insani yüklerin en ağırıyla...
aşk bu, kolay mı öyle kapıp da kaçmak? kolay mı öyle tarih yaratıp da zamanın insafına terketmek?
sırtlayıp taşınması gerekirdi geleceğe... beslenmesi gerekirdi.
azalmanın değil çoğalmanın hücresiydi sırtladığımız... bütün hallerimizin çekirdeğiydi.
artık silahımız da oydu... atom bombamız da.
nice acılı ve zalim çalkantıların arasından hep onun sayesinde sıyrılacaktık.
onu kaybetmemeliydik. o bizim tarihte ilk kurtarılacak ve hep kurtarılacak üretim aracımızdı.
zamanla hesaplaşmamızda, didişmemizde, cebelleşmemizde tek kalemizdi. “büyük dünya”ya karşı verdiğimiz mücadelede “küçük dünyamız”dı, savunma alanımızdı, sığınağımızdı.
ey sevgilim, ey aşkım!
sen var ya sen, hep uğruna mücadele ettiğim barıştın, huzurdun.
farklı olma hakkımın, eşit yaşama arzumun ve özgürlük sevdamın köküydün.
sen benim sonradan kazandığım sosyal bir hak değil, insan olma temelimdin. ta kendimdin, halimdin.
sakındığımdın. ödediğim bedellerin nimetiydin.
hep yaşadığım ama hiç erişemediğimdin.
sevgilim!
inan ben seni onursuz hiçbir sevdayla aldatmadım.
bedelin pahalıydı, ödedim... ödeyeceğim.
ve günün birinde sevgilim, gözlerim yorulanda...
çağır çocukları yanına.
aç gözlerimi son bir kez.
onlara bebeklerimi göster ve de ki:
“sizin babanız beni işte bunlarla sevdi.” * syf:643

http://www.ntvmsnbc.com/id/25134022/ *

sezen aksu'nun zamanında hrant dink için yazdığı şiiri ki:

güvercin ağıdı

bir daha açar mı karanfil korkusuz
bir daha uçar mı güvercin şehirde
yalancı güneşli bir ocak
mübarek cuma gününde
gitti cancağızım gitti!
bitti son istanbul…

budur; sonrasında bir şarkıya evirmiştir.

meraklı okurlar ve kulağı müzik aşkıyla yananlar için:
"evet kendimi bir güvercinin ruh tedirginliği içinde görebilirim, ama biliyorum ki bu ülkede insanlar güvercinlere dokunmaz."

her 19 ocak günü bir utançla uyanıyoruz. göz göre göre kurşuna dizilen bir gazeteci, arkasından ağlayan aşık bir kadın ve utançla sarsılan bizler. insan ne söyleyeceğini bile bilmiyor bunca zaman sonra. dava deseniz kilitlenmiş, olaya karışanlar terfi etmiş. katilin arkasında türk bayrağıyla fotoğraf çektiren polisler falan... kabul edelim iğrenç bir ülkede yaşıyoruz. bu ve bunun gibi devlet eliyle işlenmiş cinayetler sadece hükümetlerin değil bizim de alnımıza sürülmüş kara lekelerdir. hepimiz hrantız diye bağırsakta hepimiz katiliz aslında...

çok yanıldın hrant! bu ülkede çok uzun süredir güvercinleri de vuruyorlar...umarım gittiğin yerde huzur bulmuşsundur...
bu ülkedeki kendi gibi olmayanları/düşünmeyenlerin ortadan kaldırılması gerektiğini düşünen faşist ve yobaz beyinlerce ortadan kaldırılmış aydınlık insan. bir kere öldürülerek ortadan kaldırılır sandılar ama bir sembol oldu o artık hiç unutulmayacak ters tepti planları faşistlerin...
bugün ölümünün 6. yıldönümüdür. katillerinin medyaya yansıyan tebessümlü fotogafları beni çok rahatsız ediyor.
  • /
  • 3