masumiyet

zeki demirkupuz imzalı 1997 yapımı film. cinnet sahnesiyle meşhur , haluk bilginerli , derya alaboralı , güven kıraçlı realistik dram.
özlemişim. tekrar izlemek için ilk izlenecekler listesine aldığım film.
hele ki haluk bilginerin bir tiradı vardır ki tekrar tekrar izlenilesidir. http://kisalt.com/2uq
zeki demirkubuz filmidir.
"devamı mı desem yada başı dense daha iyi olur" için
(bkz: kader)
genelde 16-20 yaş arasında kaybedilen.

geri gelmeyen.
sadece bebek ve çocuklara has bir özellik.
insanların bende en çok sevdikleri özelliğim. genelde bebekler ya da çocuklar masum olduğundan kötü bir özellik sansam da masumiyet iyi bir şeydir. ayrıca athena'nın bununla ilgili güzel bir şarkısı vardır. (bkz: masum kalamayız)
kaybedildiği an peşinden samimiyetinin de yok olup gitmesine sebep olan, yaşamsal olgu; dinginlik, saflık.
sadece 0-3 yaş arası bebeklerde var olduğuna inandığım olgu.
tüm insanların özünde vardır.en azılı katillerin bile masum yanları mutlaka vardır.
yaşadıkça kirlenen yürek örtüsü
zeki demirkubuz'un tartışmasız en iyi filmidir. bekir uğur'u, uğur zagor'u sever

uğur:yeteeeeeeeerrrrrrr!!!! benim ulan bu benim ortağım mısın puşt s..git
bekir:orossssssspuuuuuuuuuuu
uğur:orospuyum laaan
bekir:orospuuuuuuuuuuu
uğur:orospuyum laaaaaaannnnnnnnn
bekir:orospusunnnnnnn
uğur:orospuyuuuuuuuuummmmmm lannnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn
çoğu erkeğin büyümek için acımasızca kurban ettiği özelliği. masumiyet kadınlarda olması gereken bir özelliktir. bu yüzden erkek çocuğu "benim oğlum karizmatik olacak" diye diye büyütülür. zamanı geldiğinde ödevleri yüzünden masum çocuk parça parça kurban eder saflığından. öğretmene karşı gelir, alay eden şakalar yapar. çocuk artık masum değildir. edilgenlik yerine etken olmayı tercih etmiştir. nihayetinde sert,katı her şeyde söz sahibi olan yetişkin bir erkek çıkar. ağlamaz,mimikleri oynamaz. beni ürperten ve herkesten tiksinmemi ve nefret etmemi sağlayan bir süreç. herkes anlayamaz tabi bu dediklerimi. o da midemi bulandıran şeylerden biri.
ulvi bir düş ki bizim gibi cennetten düşmüşlerin yitirdiği bir şey.
bence sadece bebeklere ve analara özgü olmalı.
herkesin bir gün kaybetmeye mahkum olduğu duygu. ucundan kıyısından illaki delinir o masumiyet. böyle boktan bir dünyada yaşarken masum kalabilmek imkansız bence.