yalnız yaşlanmak

boktan bir durum...
heleki gay life ta sık sık görülen bir durum.
maddi problemler yoksa ve hayattan zevk alabilecek uğraşlar mevcutsa kulağa çok da kötü gelmeyen durum.
eldeki fırsatları çok seçici davranarak bir bir kaybeden kişinin, yaşlandığını sevimsiz biri olduğunu çok geç anlaması.
çok istek uyandırıyor bu aralar bende.
geriye kalan kocaman ömrümde* uzun uzun tecrübe edeceğim ,beni orta yaş bunalımlarına zorla sokacak olan korkutucu durum.
yavaştan yavaştan yalnızlıkla dost olmaya gidecek olan durumdur. kötü değildir, bakış açınızla şekillendirip hayata nasıl baktığınız önemlidir.
malesef yalnız yaşlanacağım.
bir buçuk aydır aklımdan çıkan, yakınıma uğramayan düşünce, artık yalnız yaşlanmayacağıma dair güçlü deliller var elimde. ama hayat ne getirir bilinmez tabi bana düşen yaşamımı plana boğmadan şu anki halime şükretmek.
sanırım yaşım ilerledikçe iyice kabullenmem gereken durum. dün farkettim de annem, babam ve iş harici telefonumu arayan tek bir kişi bile yok. aylardır. sahte arkadaşlığın birbirini takip etmekle ölçüldüğü sosyal medyayı da kullanmayınca iyice unutulup gittim.

bazen annemin "yalnız kalmanı istemediğim için evlenmeni istiyorum" demesine hak verir buluyorum artık kendimi.

korkulacak bir şey mi yalnızlık? ben bu kadar yalnız kalmamıştım hiç daha önce. yalnız kalmaktan bu kadar ürkmemiştim.
hayat denilen bu yolculuğa elini tutabileceğim bir kadınla devam etsem ne güzel olurdu.