yalnızlık

  • /
  • 9
zile basmayı değilde anahtar taşımayı öğreten illettir kendisi.
üzerinde doktora yapmışlığım vardır. profluğa doğru gidiyorum.
iyi güzelde bazen derin sessizlik oluyor ya o can sıkıyor
etrafındaki güzel insanların kıymetini bilmeyene müstahaktır.
etrafta güzel insan olmaması nedeniyle yaşanılan duygu.
bir tercih değil, aslında bir sonuç olunca acı veriyor; ama geniş perspektiften bakınca bütün yanlızlıklar bi sonuç sanki. acı, insanın ruhunda var.
günümüz için bunun bir avantaj olacağı kimin aklına gelirdi?
arkadaşım dr ve mesai sonrası evi yerine bir otele gidiyor. başka bir hemşire arkadaşım sevgili ile odalarını ayırdı ve neredeyse aynı evin içinde görüşmüyorlar uzaktan uzağa selam kelam sadece. yalnız yaşayanlar virüs konusunda biraz daha avantajlı ve aynu anda tehdit ettikleri başka birisi yok
güzeldir keyiflidir. zorunlu yalnız değilsen konuşacağın arkadaşın dostun varsa güzel :)
korona günlerine uyum sağlamakta sıkıntı çekmiyorum. yalnızmışım lan ben.
benim anlamım galiba, ne zaman bir karanlığa düşecek olsam hatırlarım ve yalnızsın derim kendime, korkma çünkü ışık tutacak kimsen kalmadı...
yine bu başlığa başka şeyler yazarım ama şimdiki sorum şu olacak. klişe ama çok yerinde bir soru. herkes yalnızlık çekiyorsa, insanlar neden birbirlerinin yalnızlığını gideremiyorlar?
@kaset ici canım benim o kadar anlamlı bir noktaya parmak bastın ki anlatamam..

hepimiz kalabalıklar içinde yalnız kalmak gibi abartılı romantizme kayıyoruz, fakat gel gör ki partnerimiz, ailemiz vs ne olursa olsun etrafımızdakilerden beklentilerimiz o kadar arttı ve o kadar bencilleştik ki hiç kimsenin bu kaskatı yalın hali dolduramayacağına kendimizi ikna ettik. bundandır böyle ıssız adam direnişimiz.
hiç iyi bir şey değil. bazen delirecek gibi oluyorum yanında birileri olan kişileri görünce ve benim yanımda birisi olmadığını fark edince. hayal benim için böyle şeyler artık. alıştım sanırım.
kendi içinde ayrıldığı türleri arasında, en acı ve ağırının, tam da bittiğini düşünmeye başlamışken olduramadıklarınız yüzünden geri geldiği türü olduğuna inandığım duygudur.

inancım insanı yıpratan yalnızlık duygusu değil, yalnız olmadığını hissetme ve bunu kendine kanıtlama uğraşı olduğu yönündedir.
canım kendimle aşk yaşıyorum. ben yalnızlığı çok da sevmiyorum. ne kadar sevsem de birisiyle aynı evi paylaşmadım hiç ama dayanacak bir omuz bekliyorum hep, salak kendim.
hiç sevmediğimdir. evet bazı zamanlar oluyor yalnız vakit geçirmek istediğim ama bu tercihe bağlı olmalıdır. onun dışında bazen biriyle sessizliği de paylaşmak ister insan.
tnm: insanın yalın halidir.
sanırım en hassas olduğum noktalardan birisi, “yalnızlık”
26-27 yaşlarındayım ve şu zamana kadar hayatımda hiç ilişkim olmadı, evet bunun eksikliğini gerçekten yaşıyorum, hayatımda birisinin olmasını, o kişiyle arkadaş olmayı, bir şeyler paylaşmayı, güzel bir birliktelik hep hayal etmişimdir. lakin, sanırım zor ve seçici bir insan olduğumdan ötürü, her zaman kafamdaki ideale ulaşmaya çalıştım. ne mi oldu dersin? “kronik yalnızlık”.
şimdi işin garip bir boyutu da var, evet yalnızım, hayatımda birisinin olmasını elbette istiyorum ama aynı zamanda istemiyorum, hiçbir şey yaşamadığım halde o enerjiyi kendimde göremiyorum nedense. birisiyle tanışma, flört etme, kendini anlatma, yine aynı döngüler, hornet, tinder, okcupid, yine tanış yine tanış ve yine tanış, bir süre sonra insanın yeni birisini tanıma hevesi kalmıyor, işin diğer bir boyutu ise istemsizce de olsa sosyal medyada bazı kişilere tanık oluyorum; sırf yalnız kalmamak için sevgili yapan tipler, sanırım en itici bulduğum güruh olduklarını söyleyebilirim, sadece o anki yalnızlık duygusunu kompanse etmek için sevgililiği tercih eden bir güruh. tabii sonrası ne oluyor dersin, 1 ay sonra ayrılık, sonra başka sonra başka ve yine sonra başka bu şekilde kısır döngü ilerliyor, ne üzücü dimi?
şu zamana kadar, evet kronik yalnızdım lakin sırf o anki yalnızlık duygumu gidermek için ilişki yaşamak adına birileriyle sevgili olabilirdim, lakin bunu tercih etmedim; daha özel, daha manalı bir şeyler aradım, sonucu ne kadar kronik yalnızlığımı değiştirmese de, günübirlik sevgili değiştiren bir güruha ait olmadığım için mutlu olduğumu söyleyebilirim.
sanırım şu zamanlar istediğim şeyler, sevgililikten ve günübirlik seksten ziyade; yeni insanlar tanımak, yeni arkadaşlıklar kurmak, güzel ve kaliteli vakit geçireceğim kişilerle beraber olmak ve o an hiçbir şeyi düşünmeden istediğim gibi hareket etmek; ilerleyen yaşlarımda bastırılmış olan duyguların esiri olmak istemiyorum.
zirvede olmanın bedellerinden yalnızca biri*.
yeni başladığım güzel alıştığım durum. yalnızlık her ne kadar çevremdeki insanlar tarafından hoş karşılanmasa da ben bayılıyorum açıkçası. başlarda insan yalnız kalmaktan çekinse de sonrasında alışkanlığa dönüşebiliyor.
  • /
  • 9