ahmet kaya

ana dilinde şarkılar söyleme hayali kurarken bir an da kendini sürgünde bulan ve orada ölen. onlarca albümü için yaptığı yüzlerce bestesiyle yerinin bir daha asla doldurulamayacağına inandığım dahi müzik adamı.
hani benim gençliğim adında mükemmel bir şarkısı vardır. fakat kendisi malesef homofobiktir.

(bkz: penceresiz kalmak)
türkiye cumhuriyetindeki bir çok insanın gönlüne şarkıları ile taht kurmuş, hep bir ağızdan söyletebilmiştir. fakat avrupalı eşcinsel ayılar için ise çok beğenilen bir erkek olmuştur..
yanlış insanlar yüzünden kaybettiğimiz muhteşem insan, gerçek bir sanatçı! yıllardır her gün istisnasız dinlediğim, bütün albümlerine, bütün belgesellerine sahip olduğum tek insan!
zaman zaman duvar kağıdımı süsleyen insan
* sırf mezarını görmek için parise kadar gittiğim tek insan!
bu satırları yazarken bile gözlerimin dolmasına engel olamadığım tek insan!
* telefonumun zil sesi olan insan.
* bilgisayarıma format çektikten sonra, ilk olarak şarkılarını kopyaladığım insan!
* uğruna milyon adet şey yazıp çizebileceğim güzel insan.
iki gözüm!
off offf ben yanarım aşk için, ben yanarım kim için,ben yanarım sen için bari sen yanma diye deyip de içimi kavurmakta şuan.sanırım daha 24 saat dolmadan adamımı özledim.
ana dilinde şarkılar söylemek istediğinde üzerine çatal bıçak atılmış şarkıcıdır kendisi
sızımdır, gönül sızımdır. gözümdür, iki gözümdür.
12 eylülle beraber aoplitize edilmeye çalışılan gençliğin tutunacak son dalıydı. <br>ondan sonra ise gençlik tamamen "eller havaya" moduna sokuldu. <br>protest olmak ise sümüklü rapçilere kaldı.
şarkılarını severim sevmem o bana kalsın ama pkk bayrağı altında yaptığı konuşma nedeniyle affedemediğim kişi...
şarkılarını severim sevmem o bana kalsın ama pkk bayrağı altında yaptığı konuşma nedeniyle affedemediğim kişi...
şarkılarını severim sevmem o bana kalsın ama pkk bayrağı altında yaptığı konuşma nedeniyle affedemediğim kişi...
şarkılarını severim sevmem o bana kalsın ama pkk bayrağı altında yaptığı konuşma nedeniyle affedemediğim kişi...
şarkılarını severim sevmem o bana kalsın ama pkk bayrağı altında yaptığı konuşma nedeniyle affedemediğim kişi...
şarkılarını severim sevmem o bana kalsın ama pkk bayrağı altında yaptığı konuşma nedeniyle affedemediğim kişi...
söylenebilecek bir çok şey var iyi ya da kötü, bu kadar güzel bir müzik geçmişinin üstüne bu kadar nefret söylemi buna karşılık verilen bunca putperest övgüler insana "artık neyin savaşını veriyorsunuz" dedirtir.

parayı bulunca rahatına düşkünlüğü bazılarına batsa da sol yanı her zaman aynı heyecanla atmıştır ve insanın elindeki ölüme karşı durmaktan vazgeçmemiştir. sitemlerle doludur şarkıları.

“yasal mermisiyle bir komiser yaklaşmakta”

"nerden bileceksiniz"


"ahmet kaya hayatı boyunca hiçbir örgüte üye olmadı, bunun aksini iddia edenler belge sunsunlar. dgm savcısı, ahmet kaya için tahliye kararı veriyor. gazete ertesi gün "yanlışlıkla salıverildi" diyor. refüze edilen ahmet kaya değil dgm savcılığı. "ahmet kaya yasal pasaportuyla yurtdışına çıktı, kaçtı" dendi. havaalanı kayıtlarında var. baksınlar, bulurlar. "üç-beş şerefsiz yüzünden arabama bile binemeden buralara geldim" dedi. "türk halkına şerefsiz dedi" diye haberler çıktı. 1993’e "ahmet kaya bölünmüş türkiye haritası önünde konser verdi" dendi. o yıl biz hiç yurtdışına gitmedik. öyle bir konser yapmadık. alevi esnaflar birliği
in konseriydi. adamlar basına açıklama yaptı, 1994’te yapıldığı söylendi. hukukta fotoğraf delil sayılmaz, çünkü fotomontajdı. nasıl bir başarılı bir senaryo biliyor musunuz? aynı gazete 1994’te "bölücü" dediği sanatçıya altın kelebek ödülü verdi. bunları açığa çıkarmakla yükümlüyüm. artık bende savunma değil saldırgan refleks gelişti. mahvolan hayatımızın hesabını sormak istiyorum. çünkü ben eşimi kaybettim, kızımın bir daha babası olmayacak. bu mu medyanın sorumluluğu? haydi 1994’te gaflete düşüp ödül verdiniz, aynı gazetenin genel yayın yönetmeni, köşesinde albümü alıp dinlediğini yazıyor.

ahmet onları kendi vicdanlarıyla başbaşa bırakmaktan yanaydı. basın toplantıları yapılıyordu, ahmetin ağzından tek satır çıkmadı. şimdi beni ne heyecanlandırabilir ki? gökyüzüne altın harflerle yazsalar ne olacak? sadece şöyle huzur bulabilirim: ahmetin şarkıları çalınacak ve insanlar bu ülkeden böyle bir adam geçti diye bilecekler....."

gülten kaya (eşi)
güzel bi abimizdi.. adam gibi adamdı.. yeri doldurulamadı.. hala özlüyoruz be abi seni..
malatyalı olmasına karşın tam bir diyarbakır hayranı olan, şarkılarıyla her halkın gönülne dokunabilmiş, halkların kardeşiliğini canı gönülden istemiş fakat dönemin acımasız şartlarının kurbanı olmuş, evet belki yanlış yapmış belki yanlış anlaşılmış ama ne olursa olsun dönemimizde yaşanan acıların yaşanmasına göz yumup destek vereceğine inanmadığım bir ses sanatçısıdır
sene 86-87. ortaokuldaydım. kırtasiyecisi, kitabevi ve gaste bayii olmayan küçük bir taşra kasabasında yaşıyorduk. evimizde televizyon yoktu. fakir ama onurluyduk.* o yıllarda manavdan, bakkaldan alınan öte beri eski gastelerin hamurla yapıştırılmasıyla yapılan kesekağıtlarında evlerimize gelirdi ve en buyuk eğlencem, bu kesekağıtlarını yırtmadan itinayla sökerek okumaktı. liseye giden abimin yaz tatillerinde çalıştığı tamirciden, birkaç haftalık yövmiyesi karşılığında aldığı 2. el grundig marka kasetçalar evimizdeki tek elektronik cihazdı. bir de ablamın, abimin ve benim, gülden karaböcek ile hakkı bulut kasetlerinden oluşan, sonradan coşkun sabah, ferdi tayfur ve abdullah papur un ekleneceği mütevazi arşivimiz vardı. küçük ve önemsiz hayatımız, gülden abla ile hakkı abi'nin kederli şarkılarını dinleyip, melodramın dibine vurmamızla geçip gidiyordu. bir de, uzak bir kentin üniversitesinde
okuyan büyük abimiz vardı. o yaz yine, yıpranmış, fermuarı bozuk, kulpu koptu kopacak hantal valiziyle çıkıp geldi. her gelişinde mutlaka, harçlıklarından biriktirip 2. el kitapçılardan aldığı 3-5 roman getirirdi ve bu benim için tatil boyu sürecek bir şenlik anlamına geliyordu. o yaz kitaplarla birlikte bir de kaset çıktı sihirli valizden. ahmet kayanın piyasaya yeni çıkmış gıcır gıcır, jelatini açılmamış şafak türküsü kasedi. küçük abim ve ablam
tanımadıkları bir sanatçının kasediyle hayalkırıklığına uğramışlar, ilgilerini yitirmişlerdi. ama ben, büyük abim sevmişse vardır bir hikmeti deyip defalarca dinledim. başta pek anlamadığım bir müzik tarzıyla yavaş yavaş yepyeni bir dünyanın kapıları açıldı önümde. diğerlerinin bu tarz müziği sevmeleri biraz zaman alacaktı ama ben
hemencecik ısınıvermiştim bu kocaman yürekli, babacan tavırlı adama. o kocaman bıyıklarının altındaki kocaman gülümsemesini ilk ben keşfetmiştim. benimle bahçemizdeki kiraz ağacı arasındaki kan kardeşliğinin şarkısını söyleyen ve hayatın bütün gizlerine vakıf olağanüstü bir bilgeyle gizemli bir bağ oluştu aramızda. o artık büyülü sesi ve şifalı elleriyle benim hayatıma dokunan bir adamdı. kısa sürede bağışlayıcı bir baba koruyucu bir abi, güvenilir bir sırdaş olmuştu bana. aradan yıllar geçti. bütün şarkıları hafızamda, hüzünlü ve bir o kadar isyankar sesi kulaklarımda, ve yokluğu kesik bir kol gibi omuzbaşımda... hala yıldızlar yağar saçlarıma, deniz kenarından yakamozları her seyredişimde. onun ve onun gibi gözleriyle gülen insanların yokluğu cehennemimizin diğer adıdır. üşürüz o gözler kapandığında. seni çok ama çok özledik be usta....
bugün doğum günü olan ölümsüz ozan.nur içinde yat.

  • /
  • 3