akran zorbalığı

ilkokul ve ortaokulda yaşadığım durumdur. çocukluk neyse de, erken ergenlik dediğimiz dönemde hormonların da devreye girmesiyle daha da şiddetlenir ve daha derin psikolojik hasar yaratır. benim yaşadıklarım fiziksel değil sözlüydü, fakat keşke fiziksel olsaydı da fazla etkilemeseydi diyorum bazen. çünkü bir hareketi unutabilir veya çocukluk deyip geçebilirsiniz ancak sözlerin bilinçaltından çıkması malesef o kadar da kolay olmuyor. bu durum benim lisede daha içe kapanık fakat bir yandan da sosyalleşmek için çaba gösteren bir insan olmamı sağladı. şuan etkilerini atlattığımı ve genel anlamda kendimden emin ve kontrollü bir insan olduğumu söylesem de halen sosyallik ve insanlara güven anlamında zaman zaman sıkıntılar yaşıyorum.
devlet-i alimizin ve o muhterem halkımızın habersiz veya ilgisiz olduğu kritik sorunlardan biridir.
ama olsun, allah iman versin hacı, dedirtir!
kırılması zor bir döngüymüş gibi. muhtemel çocuk evde kavga, gürültü, şiddet görüyodur. ve bunu sorgulayıp kavraması ilkokul dönemlerinde biraz zor olduğundan, onlar gibi davranmaktadır. okula başlayana kadar melek gibi olup okula başladıktan sonra pisleşen bi ton çocuk var. ortaokulda tavan yapıp lisede ya düzelir ya da ciddi anlamda daha beter hale gelir. üniversitede bile halen zorbalığa devam ediyolarsa, kafaları 12 yıldır gelişmemiş demektir. bunun çözümü tek bir yerden başlamaz sanırım. aile ve okul entegre bir şekilde olmalı ve tabiki tek faktör bu değil. halen "mahalle kültürü" denen şey önemini sürdürüyor ve çocuk üstünde bazen ailesinden çok daha etkili olabiliyor.

ben zorbalık yaşamadım, ya da görmedim duymadım umursamadım, ama ilkokulda yaşayan bir arkadaşım vardı. her gün laf yerdi, "kız gibisin" "kıvırtıyosun" "nazik, yumuşaksın" "light erkeksin" * sonra bu çocuk liseye başlayınca heralde değişme gereği duyup kendini kandırmaya, kasıntılaşmaya, kendini gizlemeye başlamıştır. ve şimdi de, üniversitede, bu kapanışlığın pek sağlıklı olmayan bir patlayışı görülmektedir. az biraz sorunlu, daha kendini yeni kabullenmiş ve keşfetmiş bir insan olaraktan.

ingilizce bullying denen kavram. internet'te de, yazıktır ki, gayet yaygındır. bu yüzden intihar eden gençler olmuştur.
denizcilik lisesinde maruz kaldığım şiddet. " bu çocuk biraz tuhaf " diye başlayıp önceleri sözlü sonraları fiziksel saldırılara dönüşmüş ardından iki tanesini tekme manyağı yaptıktan sonra son bulmuş durumdur. ertesi yıl okulu bırakıp düz liseye geçtikten sonra biraz daha kolaylaşmıştır. oradaki arkadaşlar durumu ayırt edecek kadar farkında olmuyorlar.
(bkz: biz bu yola götümüzle çıktık )
çocukluğumun korkulu rüyasıydı akran zorbalığı. sürekli top, ibne nidaları arasında bir eğitim süreci geçirdim. gerek öğrenciler gerek öğretmenlerim tarafından buna defalarca maruz kaldım. insanda cidden derin izler bırakıyor, önceden sadece üzülürdüm. şuan üniversitede hala bunu yaşıyorum ama sesimi çıkartıyorum zira susarsak ölüyoruz.
buna ben de otaokul-lise yıllarımda fena halde maruz kalmış, intihar etme düşüncelerine düşmüştüm. ilkokul 5 ile beraber feminen bir taraf ortaya çıkıyor sanırım bazı eşcinsel erkeklerde, bu da kişiden önce etrafındaki bu tip zorba çocuklar tarafından farkediliyor ve hemen saldırıya geçiliyor. eğer siz de karşılık vermeyip pasif kalırsanız, bu zorbalık alıp başını gidiyor. benim durumumda böyle olmuştu. hareketlerimde aşırı derecede kontrollü olup iyice sessizleştiysem de, bu algılanan feminenlik geçmedi sanırım. biraz da suçluluk psikolojisiyle sinmiştim, sonra olay abardıkça abarmıştı. çok fena zamanlardı.

lise sona doğru bu feminen taraf geçti artık nasıl olduysa, üniversitede ve sonrasında hiç sorun olmadı. sanırım yaşın büyümesinin de zorbalığa maruz kalmakta etkisi var.

abd okullarındaki bu şiddete maruz kalıp intihar edenlerin fazlalaşması ve gündeme gelmesi nedeniyle ortaya çıkmış, hayli ilginç ve hayranlık verici bir proje var, ilgileniyorsanız bakın (bkz: it gets better)
kinci bi insan olmamda etkili olandır. özellikle çocukluk ve ergenlik yıllarında bana zorbalık edenleri asla unutmadım ve zaman geçtikçe nefretimi daha da besliyormuşum. geçen bir tanesinin hapse girdiğini öğrendim ve sevindim. bunu hissetmem iyi mi kötü mü bilmiyorum.