çaresizlik

dünyadaki en iğrenç duygu, en iğrenç tecrübe olsa gerek. insana olmadık şeyler yaptırır, hep daha da derine gömer...

insanın elinin ayağının bağlı olması*, gelişen olaylar karşısında hiçbirşey yapamaması durumudur. zordur.
insanın çığrından çıkabileceği, prensipler ışığında sürdürdüğü hayatın kıçına tekmeyi basacağı, çareleri yeri gelirse illegal yollardan yaratabileceği durum.

(bkz: avuntu)
(bkz: reddedilmek)
umudun dilendiği son nokta...
en iyi anlatan cümlelerden biri:*

çocukları küçük kurşunla öldürürler değil mi anne!
kimi zaman fiziksel tüm nedenlerden bağımsız, gözlerinin içine baktığın kişinin, tam olarak kafasından geçenleri, yüreğindeki yangınları tümüyle perdelediği için görememe halidir..

karşısında kıvrım kıvrım kıvranırsın, ama konu burada sen değilsindir. karşındakinin aklındaki, kalbindeki acıdır önemli olan.. öfkeli mi? canı neye sıkkın? ne yaptım da böyle oldu? soruları döner durur kafanda..