çaresizlik

dünyadaki en iğrenç duygu, en iğrenç tecrübe olsa gerek. insana olmadık şeyler yaptırır, hep daha da derine gömer...

insanın elinin ayağının bağlı olması*, gelişen olaylar karşısında hiçbirşey yapamaması durumudur. zordur.

insanın çığrından çıkabileceği, prensipler ışığında sürdürdüğü hayatın kıçına tekmeyi basacağı, çareleri yeri gelirse illegal yollardan yaratabileceği durum.

(bkz: avuntu)
(bkz: reddedilmek)

(bkz: öğrenilmiş çaresizlik)

umudun dilendiği son nokta...

en iyi anlatan cümlelerden biri:*

çocukları küçük kurşunla öldürürler değil mi anne!

sanırım en kötüsü çok sevdiğin bir insan hayatını göz göre göre mahvederken ne yaparsan yap bir işe yaramayacağını ve ona yardım edemeyeceğini anladığın an duyduğun çaresizlik.

tükenmişlik galiba.

gardını düşürmemek için ağladığını bile belli edememek.

kimsesiz hastane gecelerim.

sadece parası olmayanların yaşadığı his.

faruk duman’ın şu satırları geliyor aklıma başlığı gördükçe:

“yüzümüzde çiziklere yol açan, çaresizliklerimizdir.”

şu an yine faruk duman okuyorum ve yine çaresizlik üzerine aforizmalar beni başlığa getirdi.
“çaresizlik bir noktadan sonra cesaret halini alır.”