demet evgara taptığım, komedi dükkanından sonra beni en çok güldüren, ve inşallah uzun yıllar, onlar istediği sürece devam etsin dediğim dizi. öyle diyaloglar var ki resmen kocamla kendimi görüyorum!
pek çok "modernist" in yanlış bir algı ile bir kısım (genelde doğulu/kürt) erkeğini kendinden farklı olan aksan ve giyim tarzını hakir görüp, tavan yapmış zavallı bir egoyla ötekileştirme çabası güderek yapıştırdığı etiketin üstünde yazan şey.
intikam temasının ince ince işlendiği nadide filmlerden biridir. gerçekten ölmeden önce izlenmesi gereken filmler listesine eklenmelidir. sonunda dumurlardan dumur beğenmeniz kuvvetle ihtimaldir.
nickimin altıma " işte bu o" diyip ardından da kedi babası olduğumu belirterek aile nüfüs kaydımı gözler önüne seren ve attığım "kimsin ki" mesajımı okumadan kaybolan insandır. çocukluğunun soğuk gecelerinden ben de haberdar mıyım acaba diye merak ettim açıkçası...
80 darbesi ve sıkıyönetim döneminde yasaklanan, tüm kopyaları çalınan, tesadüfen bulunmasının ardından 28 yıl sonra gösterime girebilen; 1981 yılında avrupa'nın en iyi filmi" seçildiği halde yurtdışı yasağı nedeniyle yönetmen erden kıral'ın ödülü alması engellenen tematik sinema kuşağı filmi.
orhan kemal'in aynı isimli romanından uyarlanan filmde, çalışmak için çukurovaya gelen 3 arkadaşın zor geçen işçilik günleri ve hayatta kalma mücadelesi anlatılmatadır.
bu kadar rahatsız edici olup da izlemekten kendimi alamadığım bir film olmamıştı sanırım. bir de nedendir bilmem antonio banderas bu filmde gözüme hiç olmadığı kadar seksi gelmişti.
o ilk ameliyat sahnesi, banderas'ın olacakları/olanları söylediğinde vicente'nin gözlerindeki o ifade... sonunu bile bile izlediğim halde bu kadar etkilenmeyi beklememiştim. insan bir yandan kızıyor ama bir yandan da hak vermekten alıkoyamıyor film boyunca. sanırım bunun sebebi de filmdeki o dönüşüm olgusu. böyle bir şeyi kimse kimseye yapmaz diye düşünürken, adam intikamını çatır çatır alıyor.
tunatuan
gokocan
xalo
futurelavirs