ilk çıktığı yıllarda ekrandan " çişim geldi" diyen, bu lafı uzun süre magazin ekranlarında ve de gazete de dönen, polemiklere girmeyen bir sanatçı..

şampuan reklamlarının baş rol oyuncusu. esas oğlan.

bu akşam beyoğlu sineması'nda izlediğim festival filmidir. 2012 cannes en iyi senaryo ve en iyi kadın oyuncu (c. stratan & c. flutur) ödülü vardır. yönetmen
cristian mungiu aynı zamanda yine senaryoda tatiana niculescu bran ile kendini göstermiş. filmde inançlar, sevgi, var olma savaşı, yalnızlık gibi duyguların harmanlandığı bu filmin bizdeki tercümesi "tepelerin ardında". filmde lezbiyenlikle alakalı bir gönderme olup olmadığından emin olamadığım bu filmin sevmediğim tarafı filmin bazı sahnelerinde şeytan çıkarma muhabbetinin çok fazla olmasıdır.

daha ilkokuldayken de şişman çocuklar ilgimi çekerdi. böyle kocaman popoları falan. kilitlenirdim sürekli.

geleceğim deyip gelmeyenlerdendir. olsun sonuçta bizdendir, ötekidir.

çok hafife alındığı, değeri bilinmediğini düşündüğüm hayvanlar.

çocukluğumun geçtiği küçük bir ilçede olan efsanelerden bitanesi.
yaşlı komşumuz anlatırdı ki şöyle:
evde ya da odada yalnız iken, aynanın karşısına geçip 5 kere yüksek sesle büka xun ( kanlı gelin ) deyince birdenbire yanında ellerinde şeytani ve kanlı bi bebekle eli yüzü çürümüş kanlı bi gelinlikle bi kadın belirirmiş. sonrası mechul lanet, katliam, acılı ve kanlı ölüm *
artık nasıl bi psikoloji yarattıysa çocukluğumda aynanın karşısına geçtiğimde o kelimeyi söylememek için türlü türlü oyunlar ve şarkılar söylerdim ve hala devam eden bi gelenek oldu benim için * * *

yaz mevsimi için bu seneki favori capsimdir.

http://ayisozluk.com/lnk/a73956

anlık telaş ve heyecanların insanı olma yolundan milyon adım uzağım artık ben. sahiden bakın, zaman çabuk geçiyor olm. kimin için üzüleceğinize iyi karar verin, illa da üzülecekseniz. aşk ve alışkanlık; ikisi arasındaki dev farkı yakalamak gerek. zira ortak olan tek şey baş harfleri. pazarları mutlu uyanmak güzel, hepinize bendeki dinginlikten dilerim, isteyene bedava.

erken dağıldık.

ayrıntılar burada;

(bkz:#293960)

(bkz: inanamıyorum gerçekten inanamıyorum)

facebook'ta yapılan salak salak esprilere normalde "hehe" deyip geçersin, ama moralin bozukken, ciddi bir sorunun varken aynı şey çok öküzce gelir. insanların tatil yapıp, "x'den merhaba herkeseeee!!!" diye video çekmelerine anlam veremezsin. eğlenecek ne vardır ki? televizyondaki salak salak dizileri görünce televizyonu parçalamak istersin. batıdaki insanların saçma sapan viral paylaşımlarını görünce "eğlenecek ne buluyorlar ki" dersin. geçmişte yaşanan onca kötülüğe, zor durumda olan onca insana rağmen birileri nasıl gülümsüyor diye şaşırırsın. internette ilgilendiğin ya da ilgilenmediğin konularla ilgili dolu ders görürsün ve "insanlar oturup bunu nasıl yazdı" diye şaşırırsın. çünkü senin aklında sadece bulanıklık ve televizyon paraziti vardır. 2 ile 2456'i bile çarpamazsın. motivasyonal sözler çok aptalca gelmeye başlar. "benim sorunumu nereden bilecekler ki?" diye düşünürsün. çevrendekiler "takma öyle şeylere ya, illa geçecek" deyince, ağızlarına bir tane vurasın gelir. annen baban sana sahte sahte "niye üzgünsün :(" dedikleri zaman ağızlarına sıçmak istersin ama ona bile enerjin yoktur. dünyan küçülmüştür. sanki bütün dünya sadece senin odandan oluşuyormuş gibi gelir. hiçbir yere çıkamazsın. yatmaya çalışırsın, yatmaya yakınken kalbin hızlı hızlı çarpmaya başlar. uykunda ya rüya görmezsin, ya da sürekli aynı kabusu görürsün. normalde dünya yansa sikinde olmayacak insanlar sana kötü davranınca moralin bozulur. ölmeye çalışırsın, ama ölümden korktuğun için, ya da kendini öldürmekten korktuğun için, ya da dünyada yapmak istediğin şeyler olduğu için kendini öldüremezsin. iyice kendinden bıkarsın. normalde resmini gördüğün, fantezisini kurduğun iskandinav ya da arap erkeklerinin resmini görünce hiçbir şey hissetmezsin. bir felaket haberi duyunca umutlanırsın. bitse de gitsek modundasındır çünkü. korku oyunlarının atmosfer müziklerini müzik niyetine dinlersin.