çocukluk travmalarımız

''küçükken babannem külotlu çorabımı koyuna giydirmişti.''

ilgili video:

babaannemin ayaklarını yıkamak..tabiki de en büyük travmam bu değil ama ilk aklıma gelen. insanların ayaklarına bakış açımı değiştirdi resmen bu travma..ayak fobisi bile geliştirebilirdim o derece.
rahatsız edici bir hikaye vardı, küçükken birbirimize anlatırdık... anne, çocuğuna para verip kasaptan kıyma almasını söyler. ama çocuk gidip parayı aburcubura harcar ve parası kalmaz. ama eve kıymasız da dönemez. kasaba gider, kasap amca parası olmadığından kıyma veremez. ama "götünü" kesip kıyma yapabilirmiş. çocuk götünün yarısını verip, kıyma yaptırır onu. eve gelip annesine verir kıymayı, akşam annesi onu yemek yapar, yerler ailecek. sonra bir gün annesi çocuğunu yıkarken, kıçının yarısını olmadığını farkeder. çocuğuna sorar naptın kıçına, sattım der çocuk da... bitti.

nasıl bir travma bıraktığına dair bir fikrim yok, kasap'a göt korkusuyla girmemezlik de yapmıyorum. ama çok etkilediği kesin, halen hatırladığıma göre harfi harfine.
6 yaşında, çocukluk aşkının ölmesi.
neyden kaynaklandığını bilmediğim karanlıkta
tek kalma fobisi.
abuk sabuk bikaç rüya.
bir arabanın ezdiği bir çocuğun hastanede yan yatağına getirilmesi ve üzerinde dört beş doktorun ailenin feryatlarıyla koşuşturması... sokiim kim açtı bu başlığı uykum kaçtı.
apartman boşluğuna bakan tuvalet camından yansıyan gölgeyi öcü sanmam, evdekilerin de bunu yemeklerimi yiyeyim diye kullanması. evet, bir zamanlar yemek yiyeyim diye peşimde koşuyolarmış. insanoğlu değişiyor.
annemle babamın kavgalarıdır maalesef...
babamın gençliği, kocalık rolü açısından berbat birşeydi...
içkisi kumarı falan yoktu ve evine düşkündü, ama, kaba ve tahakkümcü bir kocaydı ne yazık ki...
babamın anneme vurduğunu görmüş, aylarca küs kalmıştım herife...
5 yaşında, yan odada kendi kendime oyun oynarken, izlediğim walt disney çizgi filmlerinden birisini canlandırıyordum, mutfaktan çığlık sesleri gelmişti. korkuyla karışık heyecanla üzerimde pelerin diye kullandığım çarşafı savurduğum gibi çığlıkların geldiği yere koştum. mutfağa gittiğimde babaannem annemi dövüyordu. kendimi o an o kadar kötü, o kadar çaresiz, o kadar o kadar o kadar hissetmiştim ki ne yapacağımı bilemedim babaannemin üstüne atlayıp onu kaldırmaya çalışmıştım. ama çok güçlüydü. annemin ağlamaları kesilmiyordu. o bir kaç saniyeyi hatırlamıyorum. kendime tekrar geldiğimde yan odadan gelen orospu halam bıçağı elimden almıştı ve bana bir tokat atmıştı. dediğine göre tezgahtan aldığım bıçağı tam babaanneme saplayacakken beni durdurmuş. babaannemin ilgisi dağılmış olacak ki annem birden koşarak mutfağın balkonuna kaçmıştı. ağlıyordu. küfrediyordu. beddua ediyordu. babaaanem, orospu halamla beraber salona geçince bir süre annemle ağladık. o kapının öbür tarafında ben öbür tarafındaydım.

o gün kekeme olduğumu hatırlıyorum işte. bana kekemeliğin ne zaman başladı diye sorduklarında gidebildiğim en uç nokta buydu.
o gün büyüdüm sanırım. çünkü çocuklar, ebeveynlerin acziyetini gördükten sonra büyümek isterler. büyürler..
- henuz 4 - 5 yasımdayken, abimin, gardrobun üzerinde yasayan ve ismini "divit divit" koydugu bir yaratıgın olduguna beni inandırması
- 6 yasindayken aşık oldugum ebru'nun, oynadıgımız oyunda emre'nin tarafını tutması
- dönemin tek kanalı olan trt'de yayınlanan ve sonu acıklı biten bir cizgi sinema. bi kac hafta yasını tuttugumu soylerdi annem
6 yaşındayken feci bir şekilde bisikletten düşüp kendimi yaralamıştım.yaklaşık 16 yaşıma kadar bisiklete tekrar dokunamadım ve hala internetteki bisiklet motobisikletten düşen insanların videolarını izleyemiyorum
hangisinden başlanır ki bilemedim.
sırasıyla gideyim iyisi mi.

yaş 2 buçuk:babamın anneme bağırıp tokat atması,beni de ağlıyorum diye azarlaması.
sonuç:o gün adama karşı mimlendim bir daha da sevemedim.

yaş 5: bosna hersek savaşı patlak vermiş.televizyonda gördüğüm vahşet;bir ananın parçalanmış ben yaşlardaki çocuğunu ağlaya ağlaya taşıyıp kaçırması görüntüsü,,yüzlerce ölünün sokaklara nizami dizilmesi.
sonuç:insanlığa inancımı kaybetmem,yaşadığım şokun etkisiyle 3 gün boyunca hiç konuşmamam,yemek yememem.

yaş 7:babam olacak adamın eve 10 adet bıldırcınla gelmesi.onları sevip her gün bakımlarını yapmam.koca balkonumuzda sinekleri eti puf kabıyla yakalayıp canlı canlı onlara yedirmem.karıncaları yiyişlerini zevkle izlemem.bir pazar günü rakısını yudumlayıp mangalı hazırlayan o herifin* banyoda bıldırcınlarımı kesmesi.ben noluyor ya orda diyip banyoya girdiğimde kopuk başlarından akan kanlarıyla can çekişen bıldırcınlarımı görüp avaz avaz bağırmam.ağlama krizi eşliğinde iki tanesini kurtarabilmem.yatak odasına kaçırıp hem ağlayıp hem de onlarla dertleşmem.ağlaya ağlaya bayılmışım.onları da kesmiş babam olacak herif.
ayıldıktan sonra beni sofraya oturtup pişmiş bıldırcınları yedirmeye kalkmışlardı bir de.adamın yüzüne tükürüp sofrayı terk etmiştim.
haziran vakti gece ateşler içinde havale geçirip''baba bıldırcınlarımı kesme''diye sabaha kadar sayıkladım.
sonuç:o adama daha da bir kinlenmem,ve bunun ömür boyu sürmesi. *

yaş yine 7:anamla o herifini sevişirlerken görmem.5 yaşında kırmızı noktalı filmler kuşağını babam sayesinde gördüğümden çok da travma etkisi yapmamıştı hani.

yaş 9: fok avı belgeseli izlerken ağlaya ağlaya bayılmam.yine 3 gün kendime gelememem.
sonuç:fok kürkü giyenlere karşı kinli olmam,yüzlerine sille tokat vurmamak için (hala) kendimi zor tutmam.

yaş yine 9: ilk otuzbirimi çekmem.titreye titreye orgazm olup sonrasında 31 bağımlısı olmam.derste bile elimi cebime atıp 31 çekmem.(ilkokulda,bir de sünnetsizdim lan ahhahahhahahha)* her gün çükümle oynamam.allahtan 17 yaşında bitti şu illet.

yaş 10:dedemin ölmesi ve ölü bedenini görmem.
sonuç:cenazesine bile gitmedim.annem hala kırgındır bu konuda bana.

yaş 12: böbrek taşı düşürmem.gece 11 de başlayan bıçak batması şeklindeki ağrı sabaha kadar sürmüştü.annemi uyandırdım oralı bile olmadı.sabah gideriz doktora dedi.
gece peder bey çişe kalktı halimi gördü yine oralı olmadı.sabah 7 e kadar 10 dakika bile uyuyamadım.ki bilen bilir beterin beteri bir ağrıdır.
sabah doktora gittik bir ağrı kesici iğne yaptı da anca uyudum.
sonuç:aileme olan inancımı o gün kaybettim.geçen sene memlekette annemin de başına gelmiş böbrek taşı.gece apar topar ilçeye doktora gitmişler.
''aaa niye uykunu böldün yahu sabaha kadar bekleyeydin''
''ağrı çok fenaydı oğlum sabaha beklenir mi?''
''beni bekletmiştiniz ama 12 yaşımda''
''sen de hiç bir şeyi unutma zaten''

ergenlik travmalarımın ucu bucağı belirsiz.
onu da başka bir gün anlatırım artıkın.





yaşadığım en büyük travmanın sebebi (bkz: trafik canavarı ). söyle ki
çocukluğumda bi reklam vardı adam araba sürerken birden bire bi canavara dönüşüyordu *.
ha işte o reklam yüzünden ben trafik canavarının gerçek olduğunu düşünürdüm. ve ne zaman annem ya da babam bi arabaya binecek olursa o canavarın ortaya çıkacağını ve onlara zarar vereceğini düşünür zırıl zırıl ağlardım gitmemeleri için . gittiklerinde ise gelene kadar ağlardım.
çünkü çok korkardım başlarına bişey geleceğinden, ama onlarla birlikte gidersem o vakit canavarı yeneceğim düşüncesi vardı bende.
yolda gözlerimi bi dakika bile kapatmaz o canavarın gelmesini ve onu kovmayı beklerdim.
işte öyle cesaretli çocuktum *
horoz saldırısına uğramıştım, valla kan revan içinde kalmıştım,

bir de mahallede bir abi aç ağzını demişti sonra açtım ağzıma bir avuç dolusu toprak atmıştı (pişkopat mıdır nedir)

hayvani bir köpek saldırısı ve bitmeyen kuduz aşıları

valla bu kadar. ki çoğu travma sayılmaz galiba. benim niye bir travmam yok anne, bana neden travma almıyorsunuz. televizyonlarda çocukların ellerinde pisküvetler, çıkolatalar, benim neyim eksik.... vaheyyyyy tilililili
köyde, bakkala giderken durduk yere deli kovalamışt,ı resmen altıma etmiştim. sonra bu deli bizim eve gelip bana fırça atacaktı ben onu görür görmez eve somyanın altına girmiştim ve yarım saat çıkamamıştım.
yaylaya gidiyorduk ben oldum olası sevmezdim yaylaları. annemle katıra blndik önde ben annem arkada sürüyor. sanırım sıkışmış olacağım ki pipim kıpkırmızı olmuştu. ulan bi teki de kangren olur çükü düşer diye hastaneye götürmemişti. * yine bu nedenle stresten oraya her gittiğimizde hastalanmam ve orada wc yoktu. ayol bildiğin alaturka tuvalet yok. ben de pek bi asil olduğumdan iğerleri gibi bayıra sıçamazdım, işeyemezdim. * ben de o yüzden tam 5 gün defi hacet yapmamıştım.
amcamın oğlu benden 15-18 yaş falan büyüktü. benimle ata binmikti gezmeye çıkarmıştı. tüfekte yanındaydı avlanmayı çok severdi. orada zevkine bir yılanı öldürmesi, leşini bana göstermesi, derisini yanımda soyması.
musallada yaşlı bir kadını yıkarlarken görüp yemeden içmeden kesilmem.
aslında çokta kötü bi çocukluğum yokmuş öyle.
bu yazdıklarınız ben de travma yarattı sıkıcı saçma sapan şeyler bırakın gidiyim
7. yaş günümde abi'min doğum günü hediyesi olarak 13. cuma filmini izlettirmesi. 13 mart doğumlu biri olarak katilin beni de öldüreceğini anlatması... tek gözle seyredilir ertesi gün okuldan geldiğinde annemin yan komşuya gittiğinde evde tek kaldığımda uzun koridoru geçemeyerek balkonda işemem...
7. yaş günümde abi'min doğum günü hediyesi olarak 13. cuma filmini izlettirmesi. 13 mart doğumlu biri olarak katilin beni de öldüreceğini anlatması... tek gözle seyredilir ertesi gün okuldan geldiğinde annemin yan komşuya gittiğinde evde tek kaldığımda uzun koridoru geçemeyerek balkonda işemem...
7. yaş günümde abi'min doğum günü hediyesi olarak 13. cuma filmini izlettirmesi. 13 mart doğumlu biri olarak katilin beni de öldüreceğini anlatması... tek gözle seyredilir ertesi gün okuldan geldiğinde annemin yan komşuya gittiğinde evde tek kaldığımda uzun koridoru geçemeyerek balkonda işemem...
7. yaş günümde abi'min doğum günü hediyesi olarak 13. cuma filmini izlettirmesi. 13 mart doğumlu biri olarak katilin beni de öldüreceğini anlatması... tek gözle seyredilir ertesi gün okuldan geldiğinde annemin yan komşuya gittiğinde evde tek kaldığımda uzun koridoru geçemeyerek balkonda işemem...
  • /
  • 2