eşcinsel kimlikle barışamamış olunması. inanç ve eşcinsellik çelişkisinin insanın amına koyması. gençliğini yaşayamayan insan olmak. hatta gençliğin yüzkarası olmak. (bkz: bizzat ben)
ıs hayati aile sorunlar is hayatinda hakettigin degerin verilmemesi part personelim full maasla ayni isi yapip dusuk maas almak is yerinin getirdigi scala ve ciro bok muhabbeti yuzunden bolge sorumlusunun isguzar davranip beni israrla full maasa baglamamasi ailemin 1000 tl maasla kredilerini odemem daha iyi bakmak isterim fakat ama yazlik bir bolge oldugu icin kisin insani isten cikartiyolar depresyondayim fakat bir gramda olsa icimde yasama sevinci var bu beni ayakta tutuyor
hayal kurmak. saçma gelebilir belki ama çok fazla hayal kurmak ve o hayallere ulaşamamak insanı en çok depresyona sürükleyen nedenlerden.
çok fazla realist bir insan olarak tanımlanırım belki de bu sebeptendir. ayaklarınız yere basmaz da çok yükseklerden uçarsanız, hayallerinize ulaşamadığınızda yaşadığınız hayal kırıklığı, mutsuzluk sizi depresyona sürüm sürüm sürüklüyor. o yüzden kısa kısa hedeflerle ve hayallerle hareket etmek lazım. daha çok anı yaşamak lazım.
en onemlisi cevremdeki insanlarin kizlar erkeklerin kendilerini bok zannetmesi mevki para sahip oluncada gotleri baslari oynuyor seni kucuk gorurler fedakarliklarini gormezler zamaninda onlarin yaninda olursun kotu zamaninda iyi zamanin seni siktir ederler degersiz olursun ne iyi gununde nede kotu gununde yaninda olmazlar instagramda facebookta seni saymazlar hatta baski yaparlar cok issizsin diye dalga gecer bos adam yerine koyarlar onlari ozlersin hayal edersin sohbetlerinizi ama kader hayat seni loser hayalet olmaya zorlamistir...
işsizliktir. aslında mesleki yeterlilik açısından bakıldığında fazlasıyla hak ettiğim işleri, eşcinsel olmam sebebiyle hak edemediğimi düşünüyorum.
eskiden benim için en kötü durumun ilişkisizlik olduğunu düşünürdüm ki, birkaç sene öncesine kadar bu durum, gerçekten de bende depresyon sebebi olmuştur. ne zamanki artık hayatı tek başıma taşımaya karar verdim, bu sefer de işsizlik gibi daha kötü bir ihtimali yaşamaya başladım. daha kötü çünkü işsiz olarak hayatı taşıyabilmek mümkün değil.
her yeni başlangıçta, mutlu olacağıma küçük de olsa bir ihtimal verdiğim her seferde sorunların üst üste çığ gibi bir hal alması. ne derslerim yolunda, ne adam gibi kendimi açabileceğim biri var yakınımda-hepsi uzak- ne de seçtiğim hiçbir erkek bilincli bilincsiz beni üzmeden edebiliyor.. hayallerimin gercek olmasini gectim, gerceklestirmeye cabalamak için bile hevesim kalmıyor, daha bu yaştan. attığım her adımda toprak kayıyor sanki. sabaha bu depresyon gecmezse s.ctık ( her gece aynısını söylüyor)
tiksindiğim bir şehirde yaşıyorum+ailemle yaşıyorum+üstelik ailemle yaşayıp aynı şehirde üni okuyorum+yalnızım ama gerçekten yalnızım+değer verdiğim insanların çoğu ağzıma etti afedersiniz+sevgisizlik durumu yaşıyorum beni seveni ben sevemiyorum benim sevdiğim de beni sevemiyor+param da yok+saçım da uzamıyor bir türlü ve yine kestirmek zorundayım+bende kansızlık var ölü gibi duruyo suratım+..... daha sayayım mı?
evet gizli depresyon var bende.
dışarı ne kadar neşeli durursam durayım içim hep sonbahar.
ilerde parkın karşısında cami var onu soluna al, 231m yürü ilerde avm var, onun yanındaki ara sokağa gir sağda devasa bir kapı göreceksin* heh ordan gir.
nowtheworldisgone imjustone
alonebear
pierrot
horizonmersin
therese belivet
cutebeary