kişisel gelişimime bu sıralar çok zaman harcıyorum. modelleme yapıyorum, unity derslerine bakıyorum, bir yandan android oyunumu bitirmeye çalışıyorum(çok az kaldı). bir de yalnızlığıma üzülüyorum çok azcık. birkaç kafa insan olsaydı, beraber oyun grubu kurup, işimizi çok kolaylaştırırdık. kafam karışık olmasa daha hızlı ilerleyeceğim ama olmuyor. sürekli hayatımı sorgulayıp duruyorum. acaba geçmişimi gereksiz mi yaşadım falan diyorum.
neyse, kodlama yapmak için gaz bir şarkı önerebilir misin? (birden fazla da olur)
kesinlikle kalan çeker diyorum. giden, ne sebeple olursa olsun, hayatına devam etmek için yeni bir adım atmıştır. ortak bir ayrılık sonucu gitmiş olsa bile muhtemelen etrafında yeni bir ortam şekillenecek, geçmişi unutması kolaylaşacaktır. öte yandan kalan, balçığa batmış gibi sürekli giden kişiyi düşünecek şeylerle karşılaşır: gerek bulunduğu ortamdan onu hatırlatan şeyler, gerek terk edilmenin verdiği his, her şey onun için daha zorlaşmıştır.
alttaki yazar söyle bakalım en büyük pişmanlığın ne, elinde olsa bu pişmanlığı değiştirir miydin?
her şeyi yakıp yıkmak, sıfırdan başlamak çok büyük fiiller. ben insanın sıfırdan başlayabileceğini düşünmüyorum. adını, aileni, kişiliğini değiştiremezsin. oldu ki bunları değiştirdin diyelim, o zaman sen sen olmazsın. ben hiç sıfırdan başlamadım ama sevmediğim şeyleri zaman içinde değiştirerek dönüşüm geçirdim.
hayatta hiç "...... benim için çok değerliymiş, fark etmemişim" dediğin bir şey oldu mu?
teknolojinin en son şartlarını bünyesinde barındırıyor olmasının haricinde düzenli olarak geçirdikleri muayeneler sayesinde, diğer taşıtlara nazaran çok daha güvenli bir yolculuk imkanı sağlıyor..
bi ara thy technic'de görevliydim, uçağın sadece kanat uçlarında yaşanan yıpranmaları bile mükemmel titizlikte inceliyorlar..
bi şans ver derim..
alttaki yazar söyle bakalım, en son ümitsizliğe kapıldığın anda ne/kim seni o süreçten kurtardı?
çizgi roman takip ediyorsan ve beğeniyorsan çok güzel ürünler var ortada hele ki batmanvsuperman iyi örnek olabilir
diğerleri ise punisher , nightwing , flash , black canary yada green latern simgeleri olabilir ben olsam bunlardan birini yapardım
ilişkimizin adı ne ? bir ad koyalım mı ? bu ilişki nereye gidiyor ? *
kitap okumayı çok seviyorum çünkü sanki beni daha önce hiç bulunmadığım yerlere götürüyormuşlar gibi hissediyorum, özellikle arkaya sözsüz müzik ya da pop şarkılarının instrumental coverlarını koyduğun zaman. ben de bugün kendime üç tane yeni kitap siparişi verdim.
kendini sıkışmış ve çaresiz hissettiğin zaman ne yaparsın?
aileme hiçbir zaman açılmadım , her şey ergenlikten öncesinden beri bariz belliydi ; fakat onlar benim " normalleşmem " - topluma gore anormal - için bana açıldılar. özellikle annem kırmadan , utandirmadan normal erkeksi görünümlü en azından o şekilde gay olmam için çabaladı.
peki nasıl açılırdım?
yüz yüze konuşmayı tercih etmezdim . hissettiklerimi , duygularimi , neden bu şekilde olduğunu , nasıl olursq olsun onların çocuğu olacağımı yazardım bir mektupla ..tabi bu gerekliyse ; yanlış anlaşılmasın ama yuzde 90 aile bu durumu anlamaz eger açılmanız gerekmiyorsa açılmayin ; çünkü benim askerlik yapmak isteyen , dışardan heteroseksüel gibi duran çok gay vs .arkadaşım var aileleri bu durumu öğrenince uzuleceklerse gerek olmadığını düşünüyorum. ne grek var ki ortada bir sorun yoksa her sey normalse ve sen dış görünüşünden mutluysan ve ailen bunu anlayamayacaksa onları uzmeye?
alttaki yazar iyi misin ? her şey yolunda mi ? en son ne zaman mutlu oldun ?
hiperaktif biriyle olmayı düşünemiyorum bile iki hiperaktif amuda kalkardık herhalde.* bana kesinlikle oldukça miskin, çok konuşmayan, ağır biri lazım.
aileye ve yakın çevrene açılmak sence çok önemli midir?
ben istanbulda yaşamıyorum katılamayacağım, endişeliyim. zaten bu sıralar gözler üzerimizde o yüzden sadece sürpriz beklendiğimi söyleyebilirim.
alttaki şinobi: hiç ruh çağırdın mı?