hayatımda eksik bir rol model! isterdim olmasını ama hiç olmadı.... belki vardı ama bana kendisini göstermedi... sıkıldım...

bir çok cocuğun örnek aldığı karakter. annenin kocası.

(bkz: baba kokusu)

otorite sembolü.

her zaman aynı homojenlikte aynı özellikleri göstermesi beklenemez! bazı babalar ayrıdır... çok ayrı...

(bkz: biyolojik baba)

sırf üç dakikalık zevki sonucu hayata getiren buna karşılık tüm hayatını sikebilen korkunun ve otoriterin ilk vücud bulmuş hali.

yazık ya,ben çok üzülüyorum babalara.

(bkz: size baba diyebilir miyim)

baba var baba var

olması kolay ama hak etmesi zor olan bir sıfatdır

aile deki görev tanımından olsa anne iyi polisse baba kötü polis olmak zorunda kalıyor... artık yaşlandığını gördüğümde allahım ne olur sağlıklı olsun ve daha başımızda olsun dediğim ailemizin direği...

hayatta birine nasıl karşılıksız güvenmeyi öğretendir. anneden az kalır yanı kesinlikle yoktur.

bazıları oldukça duygusaldır.

uzakta olan evlatla konuşan baba diyaloğu.

- oğlum nasılsın?
- iyiyim babacım, sen nasılsın? annem nasıl?
- iyiyiz evladım, annen seni çok özlüyor! (kendi göz yaşını silerek)
...

düzgün bir babam olmadığı için kendimden büyüklere ilgi duymama sebep olan şahıs.

(bkz: üvey baba)

manowarın parçası.

güzel müzik yapmayan adamlardan/kadınlardan nefret ediyorum mesela. hayvanları sevmeyen insanlardan da nefret ediyorum. hayatının orta yerine mutluluğu koymuş patavatsızlardan hazzetmiyorum. "kitap okumaya hiç vaktim olmuyor" diyenlerin suratlarına iki tane çakmak istiyorum. apolitiklerden ve bir siyasi görüşe körü körüne bağlananlardan da hoşlanmıyorum. ukala ve çokbilmiş ve şımarık olmadığı müddetçe çocuğuna kızan anne/babadan da nefret ediyorum. dünya üzerinde onca güzel film varken; vizyon filmlerine tıkılıkalmış vizyonu dar zevzekleri de sevmiyorum. kahvesini pırt diye içip bitiren adamları/kadınları sevmiyorum. sigarasını bitmeden söndüren/atanlardan nefret ediyorum. devlet politikaları yüzünden oluşturulmuş ülke sınırlarından nefret ediyorum. "ay, ben aşk arıyoruaaaammm" diyenlerin çenelerini patlatmak istiyorum. sadece eşcinselliğiyle nam salmış yazarlardan, çizerlerden, şairlerden, yönetmenlerden... vs vs nefret ediyorum. istanbul'la izmir'i yarıştıranlardan hoşlanmıyorum. yapabileceği tek muhabbet "gay geyiği" olan cibiliyetsizleri bir kaşık suda boğmak istiyorum. farklılıkları çekemeyenlerden nefret ediyorum.
ve bu liste uzar gider...

nefret, insan halet-i ruhiyesinin en garabet hislerinden biri.

bebeklerin en çabuk öğrenebileceği ve sıkça duyduğu kelimedir baba. çünkü iki aynı heceden oluşur. ve bu, bir bebek için söylenebilecek en kolay kelimedir. ba ve ba. oysa anne kelimesini söylemek daha zordur. çünkü iki farklı heceden oluşur. an ve ne.

lafı çok mu dallandırıp budaklandırdım?
sanırım.

yukarıda bahis eylediğim uzayıp gidebilecek listeye şunu da not düşüyorum:
baba nam adam bozmasından da nefet ediyorum.

arabesk fantazi türü müzik dinleyicilerinin müslüm gürses, ferdi tayfur ve orhan gencebay için kullandıkları kelimedir.

(bkz: açmayın babalar)*

az önce düşündüm de altı aydır konuşmuyoruz.demek oluyor ki ya onda sorun var ya da ona çekmişim.