(bkz: uzaklaşmak)
(bkz: yalnızlığım)
(bkz: yalnızlık)
(bkz: göt gibi ortada kalmak)
(bkz: göt gibi ortada bırakılmak)
(bkz: seçilmiş yalnızlık)

robot aslanların oluşturduğu robot insanın maceralarını anlatan ama mahallede kimsenin prenses alura olmayı kabul etmediği için oynayamadığımız unutulmaz çizgi dizidir.

kendilerince müslüman(!) bir yazarın "o kadın öldü" başlığı atmalarına ithafen '' osmanlıda kadın hakları yok diyor bu kadın,oysa valide sultan var'' diyerek gerek haremdeki mal gibi kullanılan kadınları gerekse anadoluda karanlık çağı yaşayan kadınları unutan(!) insanların olduğunu bize bir kez daha hatırlatan güzel insan...her güzel şey gibi o'na da doyamadık...

ayı ister

film festivali ve zirve bir arada olduğundan koşa koşa katılacağım etkinliktir.

sürekli dinlemeyecek ama ruh halinize göre aradan seçip dinleyebileceğiniz bir çok şarkıya sahiptir.

ölür müsün be sevgili azıcık ucundan versen!

çok artistik gelse de hiç bana uymayandır. sporla başlamayı adet edindim, az kafein çok endorfin ..

(bkz: din ve inanç )
(bkz: para ve ekonomi )

ve ertesi gün kimse ölmedi sözleriyle başlayan jose saramagoadlı yazarın iki bölümde insanların ve ölümün kendisinin ölümün yokluğunda başından geçenleri anlatmaktadır. okunasıdır ama aynı zamanda yorucudur. *

arka kapak yazısı:
adı bilinmeyen bir ülkede, dünya kuruldu kurulalı görülmemiş bir olay gerçekleşir: ölüm, o güne kadar yerine getirdiği görevinden vazgeçer, hiç kimse ölmez olur. bir anda ülkeye dalga dalga yayılan sevinç çok geçmeden yerini hayalkırıklığı ve kaosa bırakır. insanların ölmemesi zamanın durduğu anlamına gelmemektedir, ezeli bir yaşlılıktır artık onları bekleyen. hükümetten kiliseye, sağlık kurumlarından ailelere, şirketlerden mafyaya kadar herkes ölümün ortadan kalkmasının getirdiği sonuçlarla mücadele etmek zorundadır. ancak ölüm, beklenmedik bir kimlikle ve umulmadık duygularla geri döner insanların arasına.

ölüm ve ölümsüzlük karşısında insanın şaşkınlığını, çelişkili tepkilerini ve ahlaki çöküşünü, edebi, toplumsal ve felsefi anlamda derinlikli bir biçimde işleyen josé saramago, geçici olanla ebedi olanı birbirinden ayıran kısa mesafenin meseli sayılacak ölüm bir varmış bir yokmuşu, başladığı gibi bitiriyor: "ertesi gün hiç kimse ölmedi."