çözemeyeceğim sorunları kafaya takmıyorum.
geçmişe fazla takılmıyorum.
geleceğe dönük fazla ileri vadeli planlar yapmıyorum.
moralimi bozan konuda düşünmeyi kendime yasaklıyorum
beklentilerime değil de yapabileceklerime odaklanmaya çalışıyorum.
gerçekten depresyonda olduğunuzu düşünüyorsanız psikiyatriste gitmelisiniz. depresyon ciddi bir hastalık ve bunu çok ağır yaşıyor olabilirsiniz. kaynağı okb, panik bozukluk veya kaygı bozukluğu olabilir. doktor gerek duyarsa size ilaç yazar zaten. ama bu ilacı 6 ay veya 1 sene saati saatine kullanmanız gerekecek. tedavi süreci bitmeden bırakacaksanız hiç başlamamanızı tavsiye ederim.
yapılabilecek en guzel eylem kendini işine vermek. alternatifler;
-tempolu yürüyüş yap, mümkünse kulaklığını da yanına al. deli bi enerjin varsa bikaç kilometre yol alıp vücudunu ısıtıp koş.
- temizlik yapmak, etrafı toplamak da dehşet huzur veriyor, küçük çaplı bunalımlar icin birebir.
- her insanin yıllardir bu niye böyle diyip de araştırmadıgı seyler vardır ya, işte o ertelediğin seyi bilimsel bi makaleden ögrenmeye çalış. kendini çok farklı bi dünyanın içinde bulabilirsin emin ol.
- yakinindaki huzurevine git, dayılar felaket tavla oynuyor, muhabbetleri de fena değil.
- bu işler özel izinle oluyor tabi ama uğraşırsan bi de şöyle önerim var; sosyal güvenlik kurumuna bağlı kimsesiz çocukların barındığı " çocuk evleri " var. oraya git, çocuklarla ilgilen, onları sev, muazzam rahatlamış olarak eve döneceksin.
- bu madde bahsedeceğim tipolojide arkadaşı olmayanlara lüks gelebilir; üç tane kafadar bulup kahveye git, batak mı oynarsin, yüz bir mi orası sana kalmış.
- kitap oku, yemek yap, sevdigin seyleri ye, film izle gibi klişelere girmiyoruz sen zaten onları biliyorsun.
bir şey yapmam bir hafta beklerim. sonra geçtiyse tamamdır geçmediyse bir hafta daha beklerim. böyle böyle galiba ben hiç depresyondan çıkamadım. hala bir hafta daha bekliyorum.