"giydiğin sana yakışmıyor, oturduğun ev dökülüyor bile olsa temiz olması kafi olan durumdur."
dış görünüşe önem göstermek asırlardan beri önemli olmuştur. insanların vücudlarına dövemeler yapması ve ya boyaması, hayvan kürkleri ve kemikleri, tüyleri ile süslenerek toplumdaki konumlarını belli etmeleri, kraliyet hayatının ve entellektüel kesimin fark yaratma çabası, sınıf ayrımcılığını gösteren hizmetkar kıyafetleri... vb. gibi bir çok konuya ister istemez malzeme edilmiştir. anlayacağınız bu durum istenilen her kılıfa kolaylıkla sokulabilir. (bkz:
iki ucu boklu değnek)
günümüzde de bu gerçeğin değişmesi beklenmez ve beklenemez. çünkü insan nüfusu çok fazla. dolayısı ile bu insan nüfusunun çoğu genç ve dış görünüş çeşitli yaş gruplarında, meslek hayatında kendini satmak, saygı görmek başlıkları altında önem arz eden bir durum. o hale gelmiştir, getirilmiştir. bir statü, bir duruş göstergesi olarak bile algılanabilen bir durum olması gerçekten halimizin acınası bir göstergesidir. fakat bu durum ne yazık ki bizdeki takım elbise içindeki boş adam cümlelerini akıllarına getiriyor.
sokaklarımızın, evimizin, giydiklerimizin ve fiziksel olarak kusurlarımızın bile bu konuya dahil edildiğini, bu kadar gözün herşeyi didik didik ettiğini düşünecek olursak bütün bunlar dile geldiğinde size yüklediği güvensizlikten, baskıdan başka bir şeye yaramadığı anlamak kolaylaşır. birde kişiye yapılan "şuna buna benziyorsun" sözleri vardır ki duymayın ayaklarınız yerden kesilir. günümüzde insanlara sürekli olarak pompalanan bu dış görünüşün güzel olması hikayesi ve merakı sadece pazarlamanın stratjisi olmuştur. çünkü dış görünüş insanı akıllı yapmaz ama dış görünüşüne dikkat edenin herkesinde boş olduğu anlamına da gelmez. (çoğunluğun şartlara göre içinde bulunduğu boşluğu kastederek yazalım.) insanı rol yapmaya iter. zaten günlük hayatımızda konuştuğumuz, konuşabildiğimiz 300-500 cümle ve bunun işyerinde mesleki cümlelerden başka ne var ki? bunun yanında dış görünüşün güzel olsa ne olur? kürk giydinde insan mı oldun? diye sormak lazım. zaten insanlar kendilerine verileni aldıktan sonra bu cici de olsa kaka da olsa vazgeçemezler. yine dönüyoruz kürk olayına. sen boklu hayvanı yaşarken beğenme onu öldür kürk yap giy hayvanın yaşarken onu koruduğu kürkün parası ile hayvanın hangi tür ise artık kendisi ile övün. bire at eşşek sikişmişte sıpandan olmuş insan evladı. her yerin dolu olsa nereden, nerenden seni adam sayacağız?
değerli madenlerden yapılan takılar ve özel tasarım elbiseler, günlük hayatta giyilen envai çeşit marka kıyafetler herkese para kazandıran işler. ekonomiyi ayakta tutan şeyler. bizlere de bu kadar reklamın ardından düşen pay sadece onları dinlemek, güzel olan herşeye sahip olmak, güzel olmaya çalışmak ve güzel giyinmek. bunun için çalışmalı, bunun için yaşamalı ve ileride yaşlandığımızda hayatı iyi yaşamış olduğumuza inanmamız gerekli. (bkz:
kendini kandırmak)
varlığını bildiğiniz ve size yararı olan her şey sizi kendisine mahkum eder. siz zayıflarsınız ve kendinizden uzaklaşırsınız
mal olursunuz. buda kendini umarsızca dış görünüşe adayan ve kendine içinde bulunduğu toplumda sürekli olarak yer arayan insanlardan oluşan aptal toplumlar ortaya koyar. (bkz:
aziz nesin)
(bkz:
hayatı minimize etmek)
(bkz:
basit yaşamak)
(bkz:
her körün bir alıcısı vardır)
(bkz:
gönül ota da konar boka da)
(bkz:
tutumlu olmak)
topakbear
